Frankrijk: stopt EK-voetbal de stakingen?

Inmiddels hebben de meeste pompstations  weer benzine en diesel. Ondanks dat in zes van de acht Franse olieraffinaderijen nog altijd wordt gestaakt. Omdat de staat haar brandstofreserves heeft opengesteld is het autoverkeer weer op gang gekomen. 

petrol

Dit nieuws is kenmerkend voor het beeld dat de media deze week naar voren willen brengen: de stakingen zijn minder effectief, de bonden zijn verdeeld in hun bereidheid tot concessies of doorstaken, terwijl de regering ook concessies doet. Van massaal uitbreiden van de stakingen is geen sprake.

Sinds 1 juni staakt volgens de CGT het personeel van zestien van de negentien Franse kerncentrales. Maar terwijl de elektriciteitsproductie wordt verminderd, leidt dat niet direct tot stroomuitval. De vakbond zegt dat er wel gerichte stroomonderbrekingen zullen zijn, bijvoorbeeld bij de werkgeversvereniging MEDEF of bij overheidsgebouwen. Een voorproefje: bij de opening door president Hollande van een nieuw wijnmuseum op 31 mei in Bordeaux viel de elektriciteit uit.

De overlast door andere stakingen is ook beperkt een deel van de luchtverkeersleiding op het vliegveld Orly werkt niet en een grote afvalverwerkingscentrale bij Parijs ligt plat.

Het openbaar vervoer ligt voor een groot deel plat. Een deel van de arbeiders bij spoorbedrijf SNCF is sinds woensdag weer in staking. Zestig procent van de regiotreinen bij Parijs en  zes op de tien TGV’s rijden niet. Dit ondanks het feit dat de regeling Valls concessies heeft gedaan aan de arbeiders bij het spoor, aan wie een andere manier van werken werd opgedrongen. Deze concessies van regeringskant wekten de woede op van de directie van het spoorbedrijf SNCF. Desondanks wordt bij het spoor doorgestaakt, ondanks het feit dat de staking daar niet gericht is tegen de arbeidswet. Het lijkt er dus op dat de spoorwerkers hun staking beschouwen als en solidariteitsactie met de stakingen tegen de wet ‘El Khomri’!

Gezien deze onderlinge solidariteit van de arbeiders tegen de verdeling door de vakbonden tussen akties voor eigen sectorbelangen en acties tegen de arbeiderswet, is het begrijpelijk dat premier Valls voorlopig niet bereid is het door de bonden bekritiseerde wetsartikel over bedrijfsonderhandelingen aan te passen. Valls: “Terugkrabbelen zou een politieke fout zijn”. De vakbonden moeten eerst volledige controle krijgen over de stakingen, en pas daarna kunnen wat schijnconcessies worden gedaan.

De bereidheid van de vakbonden om de akties te beëindigen is er niet minder om. In verdeeldheid uiteraard, in de hoop de stakende arbeiders op dezelfde manier te verdelen als zij zelf. Terwijl sommige bonden hebben gedreigd tijdens het EK door te gaan, heeft de CGT-bons Philippe Martinez. op 1 juni verklaard “geen sprake van dat we het EK blokkeren”. Voor arbeiders die er op vertrouwden dat de CGT deze keer wel de stakingen massaal zou uitbreiden, moet dit een teleurstelling zijn. Martinez is inmiddels ook teruggekomen op de eis van het volledig intrekken van de voorgestelde arbeidsmarktliberalisering.

De regering speelt met het internationale gezichtsverlies dat Frankrijk zou leiden in verband met het EK-voetbal deze maand. In het vorige artikel over Frankrijk hebben we daarentegen aangetoond dat de internationale bourgeoisie zich eerder ongerust maakt over het mislukken van de aanvallen van de Franse regering op het levenspeil van de arbeiders. Ook de dreiging van terroristische aanslagen (waarop de kans reëel is) wordt alvast gebruikt om – net als in het verleden – repressie van stakingen en demonstraties door de oproerpolitie bij voorbaat te rechtvaardigen.

Het idee dat de Franse vakbonden – die in Nederland door links en ultralinks vaak als strijdbaar en als echte arbeidersorganisaties worden gezien – de stakingen massaal zouden maken door een uitbreiding naar de sectoren van de productie en van de dienstverlening, is weer eens een illusie gebleken. De vakbonden hebben sinds de Eerste Wereldoorlog de functie van het inkaderen, beperken en saboteren, liefst verhinderen van elke arbeidersstrijd. Vakbonden zijn sociaal-economische organisaties van de burgerlijke staat geworden, die op alle vlak de klassentegenstellingen binnen de perken van het kapitalisme houdt. Vakbonden die weigeren deze staats-functie te vervullen, kunnen respressieve maatregelen van de staat verwachten, van het weigeren van deelname aan de onderhandelingen tot stakingsverbod met dwangsommen en inzet van oproerpolitie of leger. De bonden weten dat, en daarom is van hen niets te verwachten.

Om die reden bestaan echte strijdorganisaties van de arbeidersklasse alleen in de strijd zelf: algemene arbeidersvergaderingen per bedrijf, gekozen en altijd herkiesbare stakingscomité’s. Uitbreiding vindt plaats door massaal naar andere bedrijven te trekken. In grotete bewegingen sturen de algemene vergaderingen (of stakingscomité’s) van een hele regio afgevardigden naar wat dan een arbeidersraad is. Dat is wat alle belangrijke bewegingen van arbeiders sinds de Eerste Wereldoorlog laten zien. In dergelijke bewegingen hebben ook altijd revolutionaire minderheden van arbeiders een belangrijke rol gespeeld. Het ontbreken van dergelijke organisaties is een ernstig symptoom van het achterblijven van de arbeidersstrijd sinds de jaren 1980.

-.-

Voor meer over massa-organisatie en minderheidsorganisatie zie de website van Arbeidersstemmen.

Volledige overname van dit artikel is toegestaan met vermelding van de bron:
https://arbeidersstemmen.wordpress.com/2016/06/02/frankrijk-stopt-ek-voetbal-de-stakingen/#more-1459

 

 

 

 

Advertenties
Frankrijk: stopt EK-voetbal de stakingen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s