Franse presidentsverkiezingen: Mélenchon is de ware winnaar

Vertaald uit het Frans van Révolution ou Guerre.

FranceInsoumise

Uiteindelijk, en zoals al maanden aangekondigd in de peilingen en door het resultaat van de eerste ronde op 23 april, heeft de “centristische” Emmanuel Macron de Franse presidentsverkiezingen gewonnen. Marine Le Pen, de kandidaat van het extreem-rechtse Front National werd overweldigend verslagen. Vanaf de eerste ronde, konden we al weten wat de belangrijkste politieke betekenis van de verkiezingen is voor het proletariaat en de revolutionairen: de opkomst van een radicaal links rond de persoon Mélenchon en zijn beweging La France Insoumise (‘Ongehoorzaam Frankrijk’) waarvan de functie zal zijn om samen met de vakbonden, de onvermijdelijke arbeidersreacties op de harde en directe aanvallen die de nieuwe regering zal uitvoeren, van “binnenuit” te saboteren:

“De opstandige geest die Mélenchon heeft gewekt en die zich over het hele land verspreidt kan voortduren en zelfs heviger worden: een goed opgeleide, maar ‘geflexibiliseerde’ fractie van de jeugd kan sterke krachten toevoegen aan de arbeidersbeweging wanneer Emmanuel Macron, eenmaal verkozen, zal beginnen met de hervormingen die hij heeft aangekondigd.”(1) bron: de website Slate.

De nieuwe president is van plan om zo snel mogelijk de aanval te heropenen op de arbeidsomstandigheden van de arbeiders die in het voorjaar van 2016 begon met de “Arbeidswet El Khomri”: liberalisering van de arbeidsmarkt met verdere hervorming van de arbeidswetgeving , ontslag van 150.000 ambtenaren, nieuwe hervorming van de pensioenen, etc. De klasseoorlog zal vanaf de zomer, zo niet eerder, worden versterkt door de Franse bourgeoisie. De harde maatregelen die zij van plan is op te leggen, en het politieke gezichtsverlies dat traditioneel links, de Socialistische Partij (PS) en de stalinistische Communistische Partij (CPF), heeft geleden, hebben het noodzakelijk gemaakt de samenstelling van het politieke apparaat aan te passen aan de onvermijdelijke arbeidersreacties. Met name de mobilisatie en de massale en gewelddadige protesten in 2016 tegen de “arbeidswet” blijven immers in het collectieve geheugen voortleven. Deze verkiezingen boden de Franse bourgeoisie de gelegenheid tot herstructurering van het politieke apparaat. (2) De parlementsverkiezingen in juni zullen uiteindelijk duidelijk de exacte contouren laten zien van deze herschikking van alle burgerlijke politieke krachten, variërend van extreem-rechts, via de oude partijen van rechts en traditioneel links (de Republikeinen en de Socialistische Partij) tot uiterst links rond Mélenchon.

In deze situatie waren Mélenchon en zijn politieke beweging La France Insoumise het hoogtepunt van de verkiezingen. Het was niet zozeer het electorale succes van deze of gene kandidaat (3), maar Mélenchon als de belangrijkste speler in deze verkiezing die het speerpunt vormde van een politieke herconfiguratie in volle gang.

Mélenchon: de belangrijkste architect van het succes van de eerste ronde van de verkiezingen

De radicale linkse taal van Mélenchon heeft het succes mogelijk gemaakt van de burgerlijke politieke operatie tijdens de verkiezingen. Hij was de belangrijkste architect van de hoge opkomst (bijna 80%) in de eerste ronde. Voordat hij steeg in de peilingen, leek de opkomst ongewoon zwak te zijn – men vreesde 70% of minder. Hij is er dus in geslaagd om een deel van het proletariaat, dat deel dat zich nog steeds herkent in de strijd tegen de “Arbeidswet” van 2016, op het burgerlijke terrein van de verkiezingen te lokken.

Mélenchon: de bourgeoisie bezet het terrein van de stem-onthouding

Vervolgens, in afwachting van de tweede ronde, heeft Mélenchon geweigerd op te roepen om na de eerste ronde de stem uit te brengen op Macron. De media en de rest van het politieke systeem hebben luid geprotesteerd en deden alsof zij geschokt waren door het breken van de “Republikeinse Front”: “Mélenchon speelt het Front National in de kaart“ Dit werd het belangrijkste thema tussen beide rondes. Door te weigeren voor Macron te stemmen, heeft Mélenchon zich gepositioneerd als de belangrijkste tegenstander van de toekomstige regering:

“Ik denk dat Frankrijk zal zich in deze verkiezing zal ontdoen van Marine Le Pen , en wij zullen ons samen binnen een maand ontdoen van de politiek van dhr. Macron”, zei hij op 30 april als uitleg van zijn standpunt. (4).

Zo draaide de campagne tussen de twee rondes rond het thema van stemonthouding dat Mélenchon heeft aangenomen. Achter hem, heeft de hele bourgeoisie door deze kwestie openlijk greep kunnen houden op de situatie door elk teken van groeiend en ongekend – in ieder geval in Frankrijk – wantrouwen van de arbeiders ten opzichte van deelname aan verkiezingen, elk proletarisch karakter te ontnemen. Aldus kwam dankzij Mélenchon de democratische misleiding nu niet naar voren als de valse alternatieven van Le Pen (uiterst rechts) en Macron (democratie), maar als de stem-onthouding die even vals was, omdat ze op het burgerlijke terrein was gebracht.

Mélenchon en de radicale democratische misleiding “Nuits debout”

Meer in het algemeen willen we opmerken – en waarschuwen – dat Melenchon niet oproept tot vorming van een partij, maar van een beweging die meer zou werken als de vakbonden, zo zei hij, die verschillende standpunten weet te combineren en toch verenigd te blijven. Zie bijvoorbeeld de oproep aan de aanhangers om te zich uit te spreken over het stemmen op Macron of niet, terwijl hij ondertussen “partij”-praktijken vermeed door geen slogans of orders naar voren te brengen. Op deze manier bracht hij de misleiding van de directe democratie naar voren, die tijdens de campagne al gepromoot was door de twee trotskistische kandidaten die opriepen tot het “kunnen terugroepen van de gekozenen”, zoals ze zeiden, net als in de Commune van Parijs. Dit betekent dat Mélenchon en La France Insoumise niet alleen het terrein hebben bezet op het gebied van de stemonthouding, maar ook dat van de “directe” democratie en de algemene vergaderingen …, dat wil zeggen, de “zelforganisatie”. Dit alles dient om in staat te zijn om – wanneer de de tijd gekomen is – de arbeidersvergaderingen, de stakingscomités en de strijd te ontdoen van hun politieke klasse-inhoud, namelijk de organisatie van de uitbreiding en de feitelijke vereniging van de arbeidersstrijd. Precies dat wat de democratische ideologie van de Nuits Debout met zoveel succes heeft bereikt met haar deelname aan de bewegingen van het voorjaar van 2016.

Mélenchon: bevestiging van radicaal links in Europa

Met France Insoumise en de politieke herstructurering na de eerste ronde, heeft de bourgeoisie de politieke formule gevonden die past bij de landen van het historische centrum van het kapitalisme. Door deze formule kan de bourgeoisie omgaan met de nieuwe situatie van de versnelling van gebeurtenissen op wereldschaal. Al valt nog te bezien wat precies de definitieve politieke situatie is na de parlementsverkiezingen van aanstaande juni, de formule blijft hetzelfde voor de bourgeoisie van de grotere Europese landen en zelfs internationaal, zoals die in Noord-Amerika: is Mélenchon immers niet vaak gepresenteerd als de Franse Bernie Sanders? De volgende verkiezingen in Europa, in het bijzonder die in Duitsland, zijn een actuele proef op de som van de internationale geldigheid van deze formule, die uiteraard moet worden aangepast aan de nationale kenmerken van elk land.

De belangrijke zogenaamd radicaal-linkse partijen, Die Linke in Duitsland, Podemos in Spanje, Bloco de Esquerda in Portugal, de Rood-Groene Alliantie van Denemarken, de Vansterpartied in Zweden, Sinistra Italia en Altra Europa in Italië, aftredend Syriza in Griekenland, kwamen op 11 en 12 maart bijeen om “de Europese landen een alternatief te bieden (…): om ons volk, onze democratie en de natuur te beschermen tegen de vrijhandelszones en een interne markt waar alleen de winsten tellen van banken en multinationals en rijke oligarchieën. We moeten ons ontdoen van een Europese Unie die een oorlogsmachine is tegen de arbeid en slechts in dienst staat van het financiële kapitaal.” (Verklaring aangenomen op de top van Plan B in Rome van 11-12 maart 2017. (5) Onnodig om hier te wijzen op het nationalistische en pro-staatskarakter, dat wil zeggen, hoe anti-arbeiders en contra-revolutionair het alternatief is dat hier werd gepresenteerd.

Hoe hard en massaal de repressie ook is, zij alleen is niet in staat om de rellen op straat en het oproer in de bedrijven te onderdrukken die het kapitaal in alle landen zal veroorzaken. Iedere heersende klasse is genoodzaakt om “nieuwe” politieke krachten te ontwikkelen en in te zetten die in staat zijn de onvermijdelijke strijd te saboteren en het daarbij behorende proces van bewustwording van de proletariërs “van binnenuit”, in “naam van het volk” en zo nodig “in naam van de arbeidersklasse”. De vakbonden zullen niet volstaan. Om de arbeidersstrijd te doen ontsporen en saboteren, moet de heersende klasse ook in staat zijn tot een “aanbod” van burgerlijke politieke alternatieven van zogenaamd ”radicaal links”. Vooral wanneer “straatprotesten tegen zijn (Macron’s) sociaal-liberale beleid (flexibiliteit van de arbeidsmarkt, verdere inspanningen om het concurrentievermogen te vergroten, de aanvaarding van de Europese budgettaire beperkingen, …) waarschijnlijk zijn” (6) Bron: de Zwitserse krant Le Temps. Dit is de rol waarop Mélenchon en France Insoumise zich voorbereiden.

Macron: bevestiging van de Franse “pro-Europese” imperialistische politiek

Zeker is dat de Franse verkiezingen zich niet beperkt hebben tot de voorbereiding van de politieke voorwaarden voor de klassenstrijd die de Franse bourgeoisie verwacht. Er is nog een andere belangrijke dimensie van het verkiezingsproces: het vermogen van het Franse kapitaal om de meest “pro-Europese” kandidaat, E. Macron, aan de macht te brengen. Zoals hij bij vele gelegenheden benadrukte, zal Macron niet een positie van tegenover maar naast Merkel innemen. De overwinning van Macron is de eerste reactie van Europa op het gebied van aanpassing van de Europese politieke apparaten aan de Brexit en de verkiezing van Trump. Beide betekenen een imperialistische polarisatie tussen de Europese Unie en Groot-Brittannië. De komst aan de macht van de “pro-Europese” Macron is op zichzelf al een herbevestiging van het Europese imperialistische kamp, en het begin van een versterking van de politieke, economische en militaire allianties rond Duitsland. En dit vanuit het perspectief van de onvermijdelijke verergering van de wereldwijde imperialistische tegenstellingen die op de spits wordt gedreven door de crisis die begon in 2008.

Alleen het wereldproletariaat kan zich verzetten tegen de dynamiek van deze imperialistische tegenstellingen die leiden tot veralgemeende oorlog. Niet alleen vragen de crisis en de oorlogen om een steeds hardere uitbuiting van de arbeidskracht, de eerste en belangrijkste kwestie voor het geheel van het wereldkapitalisme is niet alleen het opleggen van economische offers aan de arbeidersklassen van verschillende landen, maar vooral het toebrengen van politieke en zelfs fysieke en bloedige nederlagen om zoals in de jaren 1930 definitief het proletarische obstakel op te ruimen op de weg naar veralgemeende oorlog.

De Franse bourgeoisie bereidt zich voor om het proletariaat massaal te confronteren

Gezien deze historische inzet, namelijk de massale botsingen tussen de klassen die de heersende klassen uitlokken, is het vermogen van de Franse bourgeoisie om zich daarop voor te bereiden, ook in de komende maanden, een voorbeeld voor alle heersende klassen, met name de Europese.

Daarom is het hoogtepunt van de verkiezingen gezien vanuit proletarische standpunt de bevestiging en de toegenomen politieke voorbereiding van een radicaal kapitalistisch links rond Mélenchon. Zoals reeds het geval was in de protesten tegen de arbeidswetgeving van het voorjaar 2016, richten France Insoumise en zijn leider en alle politieke en vakbondskrachten, zich op Nuits Debout. Trotskistische, stalinistische, anarchistische groepen bereiden zich voor om de komende arbeidersstrijd af te leiden met radicalere taal, en op het bezetten van alle terreinen van de klassenstrijd om deze te saboteren.

Dat is ook de reden waarom proletariërs die zich het meest bewust zijn van deze valkuilen en doodlopende straatjes, en die zich willen inzetten voor de uitbreiding en eenwording van de van de klassestrijd tegen het kapitalisme en de staat, moeten proberen zich te hergroeperen en te organiseren voor de politieke strijd tegen deze krachten en hun sabotage vooral omdat ze al de kop opsteken en zich steeds meer presenteren als radicaal, van de arbeidersklasse en anti-kapitalistisch.

De IGCL, 7 mei 2017.

Noten:

1 . Slate, 5 mai 2017, Comment Mélenchon a ravi le vote de la jeunesse. Slate is gerelateerd aan de Washington Post en de Parti Socialiste; vertaler.

2 . In de eerste ronde kreeg Macron 24% van de stemmen, Le Pen 21% , Fillon de kandidaat van de juiste “standaard” 20%, Mélenchon 19,6% en Hamon PS … 6%! Op deze zondag 7 mei, de dag van de tweede ronde van de verkiezingen, lijken de eerste voorspellingen van peilingen voor de verkiezing van de afgevaardigden van de Nationale Assemblee deze politieke herstructurering te bevestigen, in het bijzonder het einde van het tweepartijensysteem dat heerste sinds de late jaren 1970, naast uiteraard de ineenstorting van de Parti Socialiste.

3 . Terwijl Mélenchon ten minste 10% won in de peilingen in januari, kreeg hij 20% van de stemmen in de eerste ronde (de PS viel tot 6%). 30% van de kiezers onder de 30 (hij kreeg het hoogste aantal stemmen van jongeren, wetende dat velen van hen niet stemmen). Mélenchon ontving ook ongeveer 20% van de zogenaamde arbeidersstemmen, dat wil “ongeschoolde arbeiders” (de blue collars van Trump) die “terugkeerden” van Le Pen. Hij won de stemmen in de grote steden met een strijdlustig traditie zoals Marseille en Toulouse en in veel belangrijke steden in de arbeidersklasse voorsteden rond Parijs, Lille en Montpellier idem. Tweede in Nantes, Straatsburg, Bordeaux. Hij had het grootste deel van de stemmen van het kantoor-proletariaat en “technici”, ambtenaren, etc. Kortom, Mélenchon was in staat om strijdbare ”arbeidersstemmen” te verzamelen en een bredere sympathie van de meest militante delen van de arbeidersklasse te wekken, met name bij degenen die gemobiliseerd en geradicaliseerd werden tijdens de straatprotesten in het voorjaar 2016 tegen de arbeidswet El Khomri.

4 . http://www.lemonde.fr/election-presidentielle-2017/article/2017/04/30/melenchon-met-en-garde-ses-electeurs-contre-la-terrible-erreur-d-un-vote-fn51203904854003.html#G43zcttOcEUCtlop.99.

5 . https://www.lepartidegauche.fr/3031/. Zie de slotverklaring in het Nederlands; vertaler.

6 . De Zwitserse krant Le Temps, 7 mai 2017.

Overname van deze vertaling is toegestaan bij vermelding van de bron:
https://arbeidersstemmen.wordpress.com

Advertenties
Franse presidentsverkiezingen: Mélenchon is de ware winnaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s