De verkiezingen in Duitsland en het ‘minste kwaad’

De verkiezingen voor de Bondsdag in Duitsland naderen (24-9-2017). Velen vrezen dat de rechtspopulistische AfD veel stemmen zal winnen (volgens voorspellingen 9-10%). De AfD wordt beschouwd als ‘het grootste gevaar’, omdat deze functioneert als verzamelplaats van vluchtelingenhaat, xenofobie en neonazisme.

Nb de Piratenpartei neemt niet deel
NB De Piratenpartei neemt niet deel.

 

Vele linksen zien overeenkomsten met de jaren dertig, toen fascisme en nationaalsocialisme in Italië, Duitsland en Spanje in de staat aan de macht kwamen. Moeten we daarom niet kiezen voor het ‘minste kwaad’? Ofwel CDU, SPD, Groenen of Die Linke? De demokratie zou immers op het spel staan.

In die situatie kunnen we als radenkommunisten niet onverschillig blijven, ook als we niet aan verkiezingen deelnemen. Niet direct, als parlementaire partij, maar ook niet indirect, met stemadviezen of zelfs voorstellen tot niet-stemmen (laatste was in voorrevolutionaire situaties wel degelijk het geval).

1920~Reichstagswahl--Boykottaufruf
Oproep van de ‘Kommunistische Arbeiter Partei’ en de ‘Allgemenine Arbeiter-Union’ bij de verkiezingen voor de Rijksdag op 6 juni 1920.

Lijkt de huidige situatie in Duitsland op die van de jaren dertig? Toen werd de politieke situatie beheerst door straatgevechten tussen stalinisten en nazi’s, nadat de sociaaldemokratie de revolutionaire strijd van 1918-1923 had neergeslagen in naam van de parlementaire ‘demokratie’. De arbeidersklasse heeft nu echter geen bloedige nederlaag geleden.

Net als in de jaren dertig, leven we sinds 2008 in een onopgeloste wereldwijde economische crisis, die binnenkort weer in volle hevigheid tevoorschijn kan komen met massa-ontslagen. Ook dreigen oorlogen, zoals die aan de grenzen van Rusland, in het Midden-Oosten en Afrika, zich uit te breiden naar Europa, en dat niet alleen in de vorm van de tegenwoordige terroristische aanslagen op de burgerbevolking. De imperialistische spanningen tussen de V.S. en China als opkomende wereldmacht, kunnen naar aanleiding van konflikthaarden zoals Korea op een grote oorlog uitlopen (Trump versus Kim Jong-un: géén werkelijke oorlogsdreiging?).

De arbeidersklasse in heel Europa en in Noord-Amerika is al tientallen jaren slachtoffer van een neoliberale politiek van meerdere en verschillende (rechtse en linkse) regeringen, die – met hulp van de vakbonden – de lonen hebben verlaagd en bezuinigd op sociale verzekeringen en voorzieningen. Daarmee is de arbeidersklasse teruggejaagd tot achter de resultaten van haar strijd in de jaren zestig en zeventig.

Getroffen door ontslagen en werkloosheid worden baanlozen geïsoleerd van werkende arbeiders. De werkende arbeiders vallen uiteen in wie een vast arbeidscontract hebben, en zij die een tijdelijk contract hebben. Net als in de jaren dertig bieden in 2017 alle verkiezingsprogramma’s uitsluitend nationale of EU-oplossingen, die slechts kunnen leiden tot een verdere onderwerping van de arbeidersklasse en tot oorlog. Net als destijds kan alleen een internationale strijd van de arbeidersklasse het wereldwijde kapitaal breken.

Niet in staat om te begrijpen dat deze teruggang veroorzaakt is door het kapitaal en zijn rechtse en linkse verdedigers, worden de arbeiders verdeeld door vreemdelingenhaat, en worden ze ideologisch beheerst door het nationalisme, onder invloed van de nationale ‘oplossingen’, die zowel links (van SPD tot Die Linke) als rechts als ‘alternatieven’ voor de crisis voorstelt.

De arbeiders begrijpen evenmin dat toenemende oorlogen het werkelijke alternatief van het kapitalisme in crisis zijn. In het televisie-‘debat’ deden zowel Merkel als Schultz hun best om de vluchtelingestromen niet als resultaat van de imperialistische oorlogen en van de kapuitalistische crisis te begrijpen, die nu de wereld in hun greep houden, maar als een door de staat met migratiebeleid op te lossen probleem.

Tot slot begrijpen de arbeiders totaal niet, dat zij de revolutionaire klasse kunnen vormen die op wereldschaal het kapitalisme omver kan werpen om een werkelijk menselijke samenleving te scheppen. Dat wil zeggen, zo lang de arbeiders niet massaal de weg teruggevonden hebben naar hun dagelijkse strijd voor eigen belangen.

Ten aanzien van de huidige verkiezingen herinneren we aan de volgende historische lessen, die door het radencommunisme van de KAPD en de GIC zijn getrokken:

  • Sinds 1914 is het tijdperk van de burgerlijke revolutie en verbeteringen van de situatie van de arbeidersklasse via het parlement en bondgenootschappen met ‘progressieve’ burgerlijke krachten definitief voorbij.
  • Over voortzetting van de burgerlijke demokratie of overgang naar openlijk diktatoriale machtsuitoefening door het kapitaal, wordt nooit besloten in het stemhokje maar in de achterkamertjes van de bourgeoisie. Daarbij was altijd maatgevend de voorafgaande bloedige nederlaag van de arbeidersklasse en de misleiding van haar strijd in een verdediging van de demokratie door de sociaaldemokraten, stalinisten en anarchisten (zowel in het Itaië van de jaren ’20, als in Duitsland en Spanje in de jaren ’30). Nu is het niet zover.
  • Alle burgerlijke politieke stromingen zijn in staat tot bloedige onderdrukking van arbeidersstrijd, repressie van de bevolking, deelname aan imperialistische oorlog, tot racisme en massamoord.

De arbeidersklasse kan zich deze lessen niet eigen maken door een soort onderwijs van beroepsrevolutionairen, maar slechts in haar zelfstandige strijd voor eigen klassebelangen. Als deel van deze alledaagse strijd moeten de meer bewuste elementen zich voorlopig organiseren in groepen op basis van gemeenschappelijke standpunten, zonder echter de discussie intern en tussen groepen uit de weg te gaan.

Na de verkiezingen, welke partijen ook deelnemen aan de nieuwe Bondsregering, valt te verwachten dat de huidige onhoudnare monetaire ingrepen om de crisis af te wenden, snel zullen worden afgebouwd. Werkende evengoed als werkloze arbeiders, gepensioneerden, scholieren en studenten zullen door de regering en de ondernemers worden aangevallen. De vakbonden en burgerlijk ‘links’ zullen daarbij pogen alle aanzetten tot proletarische verdedigingsstrijd organisatorisch in te kaderen en af te leiden in de richting van c.a.o.’s en burgerlijke politiek. De arbeiders die zich niet hierdoor laten misleiden, wacht repressie door de staat, die voortdurend is uitgebreid onder het voorwendsel dat de terroristische aanlagen en onlangs de rellen in Hamburg boden (zie Over de protesten en rellen bij de G-20 Top in Hamburg van 7-8 juli en Over het verbod van het internet-platform ‘linksunten.indymedia.org’) Deze repressie – zo toont de V.S. onder Trump (*) – kan naar keuze worden aangevuld met geweld van nazi’s, die zoals bekend door de geheime diensten en het leger worden beschermd. Daarmee zou een scenario van straatgevechten dreigen dat de Duitse heersende klasse als geen andere beheerst.

(Op 6 sept. 2017 verschenen op het duitstalige blog Arbeiterstimmen).

*) Charlottesville: wat er achter zit en Het fascisme verklaart de burgeroorlog in Charlottesville, Virginia.

Dit artikel mag in zijn geheel worden overgenomen met vermelding van de bron:
https://arbeidersstemmen.wordpress.com/2017/09/06/de-verkiezingen-in-duitsland-en-het-minste-kwaad/#more-10097

Advertenties
De verkiezingen in Duitsland en het ‘minste kwaad’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s