Trump schenkt Israël twee kerstcadeaus

2012-11-20-gaza

English version.

Trump heeft al begin december twee kerstcadeautjes aangeboden aan het imperialistische project in Israël. Dit artikel legt in het kort de bredere context uit van deze provocatie.

Trump heeft, net als de god van de oorlog, weer een van zijn verblindende bliksemschichten afgevuurd. Zijn verklaring dat de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem wordt overgebracht, komt neer op een bomexplosie in een geografische en politieke situatie waarin extra bommen zeker niet nodig zijn. Hoewel dit voorlopig slechts een virtuele bom is, zullen de echte dood en verderf zaaiende versies nog jarenlang het Midden-Oosten blijven teisteren. De verklaring zelf zou misschien onopgemerkt zijn gebleven als het een ander staatshoofd was geweest, in een ander deel van de wereld, in een minder delicate context. Maar dat was het niet.

De betekenis van de verklaring is als een klaroenstoot, een teken van oorlog dat als muziek klinkt in de Zionistische oren van Netanyahu en dat de Palestijnse wereld verbijstert. Op deze manier wordt en de botsing tussen de twee onverzoenlijke nationalismes nieuw leven ingeblazen. De verhuizing van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem is een teken dat de Amerikaanse regering niet langer het beleid (altijd in woorden maar nooit in daden) van twee volkeren, twee staten nastreeft , maar dat er voor haar nu maar één staat is met Jeruzalem als hoofdstad. Precies hetzelfde geldt voor de “volkeren”. Er is nu slechts één volk, het Israëlische, en het de andere volk, de Palestijn, is slechts een oude bijwerking van VN-resolutie 181 van 1947 en daarmee slechts een overblijfsel van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog.

De reacties lieten niet lang op zich wachten. Mogherini liet onmiddellijk namens de Europese Unie weten dat het Amerikaanse voorbeeld niet veel navolgers zal hebben. De Franse president Macron heeft Trump er zelfs van beschuldigd dat hij het vredesproces in het Midden-Oosten in twijfel heeft getrokken, ook al moet gezegd worden dat de twee nationalismes zich nooit op hun gemak voelden op de vaak bereisde weg naar een “oplossing door onderhandelingen”. Niet alleen heeft Israël herhaaldelijk dit idee verworpen, ook de hevige inmenging van de lokale imperialismes, en niet alleen ten aanzien van de Israëlisch-Palestijnse kwestie, was altijd meer gericht op het behartigen hun respectievelijke tegengestelde belangen, dan het oplossen van het probleem.

Turkije is, in de gedaante van president Erdogan, zwaar tekeer gegaan tegen Trump en het Amerikaanse beleid in het Midden-Oosten, door woorden te gebruiken als “slachters” van ongewapende bevolkingsgroepen, “moordenaars” van kinderen en saboteurs van elk vredesproces en aanstichters van conflicten die oorlog kunnen brengen het hele mediterrane gebied. Met deze ronkende verklaringen wil hij het (soennitische) Palestijnse volk verdedigen en hoopt hij een troefkaart uit te spelen tegen de stilte van Saoedi-Arabië en de politiek en militair verzoenende houding van degenen die altijd de zijde van Israël hebben gekozen ​​en nooit die van de Palestijnen. Het is een kaart die, indien goed gespeeld, een aanzienlijk voordeel zou geven aan Ankara in de strijd met Saoedi-Arabië om het leiderschap binnen de soennitische wereld. Hieraan moet worden toegevoegd dat de strijd van Erdogan tegen Trump, die hij omschrijft als absoluut “onbetrouwbaar” voor de internationale stabiliteit, voortvloeit uit zijn afkeer van het Amerikaanse beleid in de oorlog tegen de “ontwrichtende” Islamitische Staat, in de steun van de VS aan Koerdische formaties op Syrisch grondgebied en in Irak. Koerdische formaties waar Erdogan niet eens over wil horen praten, omdat dit nationalistische probleem in Syrië en Irak zich bij hem thuis kan herhalen, met een PKK die tot nieuw leven zou kunnen komen.

Poetin’s Rusland wordt beschouwd als de echte winnaar in de oorlog tegen de Islamitische Staat: zozeer zelfs dat het begonnen is troepen terug te trekken uit Syrië. Rusland vulde met zijn veroordeling in woorden van Trump’s zet aan met enkele zelfstandige daden. De nieuwe “Tsaar” zocht onmiddellijk Bashar el Assad op om de overwinning te vieren, en om de Russische militaire aanwezigheid in de Middellandse Zee te onderstrepen en om te benadrukken dat het Alawitische regime in Syrië onaantastbaar is. Zijn enige wettige voogd is Moskou en Moskou alleen. In het kielzog van deze overwinning probeert Poetin verder te gaan dan de traditionele imperialistische rol van Rusland in het Midden-Oosten. Na zijn bezoek aan Damascus maakte hij toenadering tot de soennitische wereld door diplomatieke, economische en politiek strategische bijeenkomsten te organiseren met koning Hussein van Jordanië en president al-Sisi van Egypte, die steeds steviger in het zadel zit en steeds meer wantrouwend wordt in zijn relatie tot de VS. China en Iran hebben zich ook aangesloten bij dit koor van kritiek. Hoewel ze economisch en strategisch verdeeld zijn over verschillende kwesties, zijn ze het erover eens dat ze gekant zijn tegen de stappen van Trump.

De meest toonaangevende burgerlijke analisten houden zich op de vlakte over Trump’s optreden ten aanzien van Jeruzalem. Voor sommigen is deze stap, hoe serieus ook, slechts de zoveelste poging van de Amerikaanse president om alle politieke sporen van zijn voorganger uit te wissen: in dit geval zou deze zich bezondigd hebben aan het idee om de twee staten en de twee volkeren te betrekken in een poging tot een “vreedzame en definitieve” oplossing van de Israëlisch-Palestijnse kwestie.

Anderen leggen Trumps stap uit als een gevolg van de moeilijke situatie thuis, waar Trump in ernstige moeilijkheden verkeert met het “Russiagate”-schandaal en zijn populariteit op een zeer laag niveau staat, zowel bij het Amerikaanse publiek als binnen zijn eigen partij. Met andere woorden, het zou gewoon een stap kunnen zijn om de steun van de pro-Israëlische lobby veilig te stellen in een poging om de opiniepeilingen te stimuleren vóór de naderende tussentijdse verkiezingen.

Dat zijn alle geldige verklaringen, tenminste gedeeltelijk, maar ze raken slechts oppervlakkig het probleem dat Trump’s beslissing heeft veroorzaakt om de hoofdvestiging van de ambassade te verplaatsen. De echte redenen zijn te vinden in de naderende afsluitende fase van de strijd op het slagveld van de oorlog tegen Islamitische Staat. Nu de open oorlog afloopt ontstaat een politieke en diplomatieke botsing over de verdeling van strategische zones in het uitgestrekte gebied van het bevrijde “Siraq”. Zoals in alle naoorlogse periodes, presenteren de winnende machten zich aan de “kassa” om hun beloning te ontvangen in de vorm van militaire of commerciële invloed, exploitatie van grondstoffen of alleen voor de “controle” van strategische geografische gebieden met de bijbehorende heropbouw bedrijvigheid. Preciezer gezegd, het lijkt erop dat de meerderheidsaandeelhouder Poetin de “kassa” beheert en dat hij op het terrein de meeste “punten” heeft verzameld, waardoor hij Assad in Damascus kan behouden, gebruik kan maken van militaire bases, nieuwe kan bouwen en rechtstreeks met Cairo en Amman zaken kan doen, als nooit tevoren. De lopende onderhandelingen zijn er duidelijk op gericht om Rusland’s aanwezigheid in het Middellandse Zeegebied militair uit te breiden, met controle over een strategisch gebied van primair belang dat Europa verbindt met Noord-Afrika en het Midden-Oosten, alsook te zorgen voor de verkoop van zijn aardgas. Het doel is ook om de banden met het Turkije van Erdogan op zowel het militaire als het energievlak (Turkish Stream) te verdiepen. Dit alles ten koste van de VS, die de Syrische oorlog aangingen (onder de voorwendsel van de strijd tegen het jihadistisch terrorisme) juist om te voorkomen dat Rusland dit alles zou doen.

Een eerste reactie op Poetin’s agressie was de opname van Israël in de reeks van landen die baat zouden kunnen hebben bij “administratieve vergunningen”, in de hypothetische verdeling van sommige Syrische gebieden. Volgens de plannen van Trump zou een deel van Zuid-Syrië onder de controle van Jeruzalem komen te staan ​​als een gedemilitariseerde zone. In feite grenst dit gebied aan de Golan-hoogvlakte, die zowel Syrië als Israël beschouwen als belangrijk voor het veiligstellen van hun watervoorziening en voor het veiligstellen van hun eigen grenzen. Het zou een geschenk zijn aan Israël dat het geschil met Syrië over de teruggave van de Golan Hoogten (veroverd in 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog) definitief zou beëindigen. De toevoeging van dit gebied, ten noorden van de Hoogten zelf, zou fungeren als een diepe “bufferzone” tussen de twee staten, waardoor de Syrische grens verder van de Israëlische grens af zou komen te liggen.

Het tweede antwoord van de VS is de verklaring dat de hoofdstad van de staat van Israël Jeruzalem zou zijn. Het is een uitspraak die elk idee van twee staten en twee volkeren vernietigt, met slechts één in tweeën gedeelde hoofdstad. De verklaring van Trump, zo maakt de bijbehorende tekst duidelijk, neemt elke twijfel over het erkennen van de eenheid en ondeelbaarheid van de staat Israël weg, met uitzondering van een “voorbehoud” dat aan de Palestijnse bevolking wordt toegekend. Het is een ander cadeau, hoe onverwacht ook, dat Netanyahu snel accepteerde. Het zal een “vriendschap” tussen de twee landen versterken die – in deze specifieke historische fase, in de context van de huidige imperialistische tegenstellingen, bovendien in het hart van een regio waarin vele tegengestelde belangen met elkaar conflicteren – absoluut moet worden verwezenlijkt en wel snel.

Het Amerikaanse imperialisme is duidelijk in de problemen in het Midden-Oosten, alleen verbonden aan een aarzelend Saoedi-Arabië. Turkije is altijd aan het zig-zaggen, maar de laatste tijd is het meer geneigd tot de as Rusland-China, ondanks dat deze dicht bij Iran staat. Iran staat klaar om zijn prominente rol in het Kaspische imperialistische gebied te hervatten in samenwerking met het altijd aanwezige Rusland. De cadeau’s van Trump aan Netanyahu zijn niets minder dan de poging om Israël te betrekken bij het anti-sjiitische en anti-Russische front in een imperialistisch duel dat tot nu toe al vele oorlogen, rampen en barbaarsheden heeft voortgebracht. Dit zijn voorbereidingen op meer bloedbaden en verdere barbaarsheden in de woeste logica van een crisis van de kapitalistische productiewijze, veroorzaakt door een lage winstgevendheid. Ditzelfde gewelddadige scenario zal de zoveelste tragedie betekenen voor hele bevolkingsgroepen, van proletariërs en boeren die zullen worden afgeslacht, meedogenloos ingelijfd bij de fracties van hun respectievelijke burgerlijke klassen, die op hun beurt hun imperialistische kampen kiezen. De slachtoffers zullen vechten voor belangen niet van henzelf, maar die van hun klassevijanden. Zij zijn het slachtoffer van de burgerlijke ideologie en de belangen van het kapitaal dat zij dienen en die hen laat afslachten.

fd

14 december 2017

Vertaald van het Italiaanse origineel naar het Engels door CWO
Vertaald van het Engels naar het Nederlands door FC.

Advertenties
Trump schenkt Israël twee kerstcadeaus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s