Internationale solidariteit met de wilde stakingen van de Mexicaanse Maquiladora’s

English original

Matamoros3

Sinds de economische crisis van 2008 is de wereldwijde schuldenlast gestegen van 20 biljoen dollar naar meer dan 240 biljoen dollar. Met deze explosieve groei van de schuldenlast en een onoplosbare crisis van de accumulatie [van het kapitaal] verliest het kapitalisme zijn controle. De gevolgen van deze crisis zijn het duidelijkste voelbaar in de maquiladora-sweatshops aan de noordelijke grens van Mexico. Hier worden onderdelen geassembleerd voor de worstelende Amerikaanse auto-industrie ten noorden van de Rio Grande.

In de afgelopen weken hebben wilde stakingen in protest tegen tegen de slavenlonen in de 48 maquiladora-fabrieken in Matamoros (Tamaulipas) de bourgeoisie aan beide zijden van de Amerikaans-Mexicaanse grens geschokt. Hoewel de meeste van deze aanvankelijke stakingen zijn beëindigd, blijven tal van andere wilde acties zich uitbreiden naar andere maquiladora en niet-maquiladora bedrijven.

Veel arbeiders, die slechts 1 dollar per uur verdienen, hadden het werk neergelegd en eisten een loonsverhoging van 20% en een bonus van 30.000 peso. Het is een schamele looneis voor diegenen die bijna tot slaven zijn gemaakt onder benauwende omstandigheden met de laagste lonen in de Westerse wereld. Bovendien is de prijs van basisbenodigdheden, zoals melk, in Matamoros hoger dan over de grens in Brownsville, Texas.

Naarmate het aantal wilde stakingen toeneemt, verbreidt deze zelforganiserende arbeidersstrijd zich van Matamoros naar andere steden in de staat Tamaulipas. De arbeiders in 45 fabrieken in Reynosa dreigen met stakingsacties als ze geen verhoging van loon- en bonus krijgen die gelijkwaardig is aan die van de eis van de maquiladora-arbeiders in Matamoros 55 mijl naar het oosten. Ook de arbeiders in de hoofdstad van Tamaulipas, Ciudad Victoria, dreigen nu te staken. Alles is in beweging, het is onmogelijk om de veranderingen ter plekke bij te houden.

De snelheid en intensiteit van deze strijdbaarheid van de  arbeidersklasse, die van de ene fabriek naar de andere overslaat, vormt een reële bedreiging voor de bourgeoisie die bang is dat de “rebellie” zich zal verspreiden, niet alleen buiten de staat Tamaulipas naar andere maquiladora’s in de grensstaten in het noorden van Mexico, maar over het hele land. Een steeds groter wordend aantal stemmen binnen de regering, de academische wereld, het bedrijfsleven waarschuwen er nu voor dat deze opleving van de eisen van de arbeidersklasse een zeer reële bedreiging vormt voor de Mexicaanse economie. De Wall Street Journal merkt op dat de stakingen in de stad Matamoros alleen al de grootste stakingen in Mexico zijn in meer dan drie decennia. Sterker nog, ze zijn de grootste in Noord-Amerika in de afgelopen tientallen jaren. Het proletariaat van de wereld kan vandaag de dag leren van de arbeiders van Mexico.

De arbeiders zelf verwijzen naar deze steeds groter wordende stakingsactie als “Movimiento 20/30” om de vroegere looneisen van de maquiladora-arbeiders te weerspiegelen. Afgezien van de eisen op de korte termijn van de “beweging” zijn we geneigd te denken dat de stakingen buiten de poorten van de maquiladora zich zowel onafhankelijk van als in tegenstelling tot de vakbonden hebben ontwikkeld. De arbeiders hebben spontaan zelf besloten wat de meest effectieve manier van mobilisatie tegen de maquiladora fabrieken zou moeten zijn. Onvermijdelijk hebben ze ontdekt dat wilde stakingen het best hun onmiddellijke belangen konden dienen. Maar naarmate deze strijd zich uitbreidt van de ene fabriek naar de andere en van de ene stad naar de andere, wordt het steeds duidelijker dat de strijd zich moet uitstrekken van de fabriekspoorten naar de poorten van het kapitaal zelf.

De spontane en onafhankelijke organisatie van de Mexicaanse wilde stakingen wijst de weg naar een echte oplossing voor de wereldwijde kapitalistische crisis. Terwijl de wilde stakingen van verschillende fabrieken in verschillende plaatsen zich aansluiten bij de gezamenlijke strijd, worden de onmiddellijke belangen van de fabrieksarbeider de belangen van de klasse als geheel. De zaden van “arbeidersraden” worden geplant wanneer de arbeidersklasse zelf actie onderneemt, maar deze zelfactiviteit alleen zal er niet toe leiden dat ze ontkiemen.

Toch is het dit vooruitzicht van de opkomst van een revolutionair klassenbewustzijn dat angst zaait in het hart van de bourgeoisie. De arbeiders van Mexico kunnen nu een volledige aanval van zowel de rechter- als de linkervleugel van het kapitaal verwachten om hun strijd te ontwapenen door bedreiging of intimidatie, of om hun strijd met valse hoop te kanaliseren naar de veiligheid van parlementsverkiezingen en vakbondshervormingen.

Nu al horen we van bedrijven die werknemers ontslaan in de door de staking getroffen industrieën, terwijl andere in de door de crisis getroffen automobielsector dreigen hun activiteiten uit Mexico terug te trekken.

De regering van president Andrés Manuel López Obrador (AMLO) en de regerende partij Beweging voor de Nationale Wederopstanding (Morena) zijn geen onpartijdige organen die losstaan van klassenbelangen. Samen maken ze deel uit van de staat, die Marx definieerde als een machine van klassenoverheersing, een comité voor het beheer van de gemeenschappelijke zaken van de hele bourgeoisie. Parlementaire hervormingsgezinden gebruiken de stemmen van de arbeidersklasse om een zetel in dat comité te krijgen en ondersteunen een failliet en stervend systeem dat alleen maar meer pijn kan toebrengen aan het proletariaat.

López Obrador en de Morena-partij hebben het vakbondsapparaat gesteund om de stakingen te voorkomen en de groeiende golf van strijd in te dammen. Op 25 januari jl. vroegen de ambtenaren van de AMLO-regering, die de president vertegenwoordigden, om tien dagen uitstel van de stakingen en dreigden ze arbeiders met niet nader omschreven gevolgen als ze zich niet aan de regels zouden houden. De regering vervolgde met de inzet van het leger om de arbeiders te intimideren en zich te onderwerpen. Volgens Associated Press van 1 februari “ontmoedigde” de regering van López Obrador “actief de vakbond van Matamoros om de loonsverhoging na te streven”.

De stakingsactie in heel Mexico heeft de vakbonden ertoe aangezet om hun inspanningen op het gebied van stakingspreventie te verdubbelen tijdens onderhandelingen tot elke prijs. De vakbonden bestaan om overeenkomsten met de werkgevers te sluiten, niet om hen omver te werpen. De wrede werkelijkheid is dat de kapitalisten geen ander belang hebben dan het najagen van het maximaliseren van de winst. Als zodanig kunnen ze alleen maar verslechterende [arbeids]omstandigheden of armoedige werkeloosheid bieden.

Daarom is de strijd impliciet een uitdaging van het recht van de uitbuiters en hun staat. Onze overwinningen kunnen slechts gedeeltelijk of tijdelijk zijn zolang het systeem blijft heersen. Maar wanneer arbeiders zo woedend zijn dat ze de kapitalistische legaliteit en de schijnstrijdbaarheid van de vakbonden terzijde schuiven, vinden ze hun eigen strijdmiddelen om zich effectief te organiseren. Stakingscomités, massabijeenkomsten en zelfs (zoals we in december in Iran hebben gezien) oproepen tot arbeidersraden om zich over de [grenzen van] sectoren en regio’s heen te verenigen.

Maar zoals de hele geschiedenis van de strijd van de arbeidersklasse laat zien, kan het kapitalisme niet in één land of één fabriek worden verslagen. Alleen als de arbeidersklasse een internationale politieke organisatie – een wereldwijde revolutionaire partij – in het leven roept, kunnen we er zeker van zijn dat de Mexicaanse bourgeoisie, of zelfs de heersende klasse overal waar de onderdrukten zich oprichten, niet de controle over de situatie zal herwinnen. Zij zullen dan de “normale” uitbuitingsverhoudingen herstellen en het proletariaat zal voor hetzelfde dilemma komen te staan; hoe te leven als mens in plaats van een menselijke hulpbron te zijn die maximaal kan worden uitgebuit.

Het internationale politieke lichaam zal zich niet onderscheiden van de klasse omdat het zijn wortels in de klasse heeft. Het zal worden gevormd door het samenkomen van revolutionairen die kunnen zien waar het kapitalisme ons allen brengt, en die strijden voor een revolutionair perspectief en de bredere klassebeweging. Deze partij steunt geen [enkele] fractie van de kapitalistische klasse en is geen toekomstige regering. Ze vat alle lessen van de strijd van de arbeidersklasse samen in een programma voor een nieuwe samenleving zonder uitbuiting. Zij informeert arbeiders over de hele wereld niet alleen over de strijd die de kapitalisten voor ons proberen te verbergen (zoals wij hier doen), maar loodst de klassenoorlog weg van alle sirenengezang van de reformisten, in de richting van de omverwerping van de kapitalistische wereldorde. Gewapend met zo’n organisatie, gewapend met de strijdlust van de Mexicaanse arbeidersklasse, kan een alternatief voor de kapitalistische oorlog en de dagelijkse achteruitgang worden opgebouwd. En daarom bieden wij internationalisten onze solidariteit aan, vandaag in woorden, maar morgen in daden, aan de beweging die in de maquiladora’s is begonnen…..

Geen enkele muur kan de internationale solidariteit van de arbeidersklasse tegenhouden!

Ondertekend door:

Klasbatalo (Canada)
Internationalistische Communisten Oceanië
Los Angeles Internationalistische Communisten (VS)
Internationalistische Communistische Tendens

Zondag, 24 februari 2019

Bron: English original

Internationale solidariteit met de wilde stakingen van de Mexicaanse Maquiladora’s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s