Wat we leren van de coronavirus pandemie

AmazonWorkers
Arbeiders bij Amazon

Les een

De eerste les is dat het kapitalistische systeem niet in staat is om ons nu door de huidige en de komende crisis te leiden.

Het is niet alleen dat de meeste van onze regeringsleiders lafhartige klootzakken zijn, schaamteloze leugenaars, en incompetente imbecielen. Dat is natuurlijk wat ze meestal zijn, en dat geldt ook voor degenen die de “grootste kapitalistische macht” leiden, de VS. Het is niet alleen dat politici met voorkennis geld verdienen op de aandelenmarkt, terwijl anderen, onvoorbereid, in de steek worden gelaten om te sterven. Het is niet alleen al dat miljardairs nog meer miljarden binnen harken, veilig vanaf hun offshore-jachten. Het is niet alleen dat de zogenaamde bailouts gekaapt worden door special interests en meestal met hulp van de banken. Deze bedragen zouden naar beneden doordruppelen, maar naar wie? Zelfs niet de veelgeprezen kleine bedrijven. Het is niet alleen dat we leven in een nieuw “feodalisme”, waar sommigen het geluk hebben om “lords” (of “governors”) te kennen die het effect van de crisis op de burgers van hun leengoed willen verzachten, terwijl anderen duidelijk geen donder geven wie er sterven als de tatoeagesalons maar open blijven. Het is niet alleen dat mensen zo hongeren naar alle echte informatie over het virus dat ze helden maken van de “vertegenwoordigers” van het “wetenschappelijk establishment” dat ze voor zich zien paraderen, gemuilkorfd door de politici, door het strelen van ego’s, en het verzwijgen van de echte boodschap: velen zullen sterven, zodat het kapitalistische systeem de bedrijven kan opstarten. Het is niet alleen dat onze leiders teveel ellendige karikaturen zijn om voor menselijke wezens door te gaan, de waarheid is dat het kapitalisme niets anders kan begrijpen dan dat het ons leidt door de komende crises: pandemieën, klimaatverandering, massamigraties.

Het kapitalisme kan de nationale grenzen niet te boven komen. Het kan grotere of kleinere grenzen stellen, maar het kapitaal is onlosmakelijk verbonden met de concurrentie en de natiestaat. Maar de crisis waar we nu mee te maken hebben en de komende crises hebben wereldwijde oplossingen nodig. “De moderne staat is de commissie voor het beheer van de gemeenschappelijke belangen van de heersende klasse van het kapitalisme” zei Karl Marx in een eenvoudige, maar krachtige metafoor. De staat en de kapitalisten loven de globalisering (wat betekent dat ze arbeiders ergens ander s voor een paar  centen laten werken ) maar hebben geen manier om de geest weer in de fles te krijgen die deze pandemie naar iedereen toe brengt. De mondialisering bracht ons deze epidemie waardoor we met stomheid geslagen werden, waarvoor niemand had ons voorbereid om het hoofd tegen te bieden. Nee, dat is niet helemaal juist. Natiestaten over de hele ontwikkelde wereld hebben in de race om miljardairs belastingvoordelen  te schenken opzettelijk het maatschappelijk middenveld ontdaan van bescherming. Regering na regering heeft tientallen jaren lang investeringen in de gezondheidszorg, in huisvesting, in beschermende uitrusting, in benodigdheden, opgeofferde aan het welzijn van de 80% van hun burgers die niet profiteren van de “hausse” van de enorme inkomensongelijkheid.

Ze hebben ons onvoorbereid achtergelaten en voor velen zal dit de dood betekenen. Onvoorbereid vandaag en onvoorbereid morgen. Ze prijzen “industriële groei”, maar hebben niet eens het schijnsel van een gedachte om een uit de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen, de klimaatcrisis en de opwarming van de aarde te komen. Communicatie en transport hebben ons tot één wereld gemaakt, maar het kapitalisme zal er een kerkhof van maken.

Twee

De tweede les van deze crisis is de terugkeer van de arbeidersklasse.

Verondersteld te zijn verdwenen uit het “laatkapitalisme” is, maar onder ons zijn de hele tijd — de “essentiële werknemers!” Degenen die ons in ziekenhuizen verzorgen, die ons verplegen, de vloeren wassen, “zorg” van degenen die in de voedselketen werken, degenen die door onze leiders hypocriet geprezen worden terwijl ze hen een schijntje betalen, niet eens in staat of bereid om beschermingsmiddelen te verstrekken, omdat ze consequent de voorraden en beschermingsmiddelen en eigenlijk alles wat mensen en hun gemeenschappen nodig hebben, hebben gedecimeerde ten gunste van de winst. Degenen die voedsel, pakketjes en benodigdheden leveren, degenen die de elektriciteit aan de gang houden, ook al hebben hun kinderen misschien niet de internetapparatuur om de elektriciteit gebruiken om school te blijven volgen, degenen die het massa-transport in beweging houden en de stad en onze gebouwen schoonmaken – hun buurten en steden zijn in de steek gelaten om weg te rotten. Degenen die niets te krijgen van de “stimuleringspakketten”, omdat ze geen identiteitspapieren hebben, degenen die bij de voedselbanken in de rij staan, degenen die in onevenredige aantallen sterven. Ja, dat is de zwarte gemeenschap en immigranten van allerlei herkomst maar door het slechts een raciale kwestie te maken vertroebelt de realiteit van het klassenvraagstuk. Dit in, alle kleuren, de arbeidersklasse hier en in het buitenland.

Achter de glimlach van de Joker van “dank” aan onze essentiële werkers, weigeren onze leiders hen een loon waarvan ze kunnen leven, onze miljardairs ontzeggen hen een effectieve bescherming of een gevarentoeslag van enige omvang, en onze politici weigeren hen meer [financiële] steun te verlenen, omdat “dat de luiheid zou bevorderen” en “geen prikkel om te werken”, alsof die schijnheilige klootzakken ooit een echte dag van het werk in hun levens echt gewerkt zouden hebben.

Wat zal het kapitalisme de arbeiders brengen? Tienduizenden arbeiders werken in de  vleesverwerkende industrie  die nooit sluiten om te ontsmetten, terwijl de arbeiders sterven aan het virus. Dit zijn arbeiders die gewend zijn in angst te leven – voor de honger van de droogte in Guatemala, of de doodseskaders in El Salvador, of de drugskartels in Mexico. Maar nu is de keuze duidelijk: je geld of je leven. Neem een hint van de gouverneur van Iowa in het midden van een epidemie: als de vleesverpakkers niet komen opdagen in de fabriek, zullen de werkloosheidsuitkeringen stoppen. Kom opdagen voor werk en riskeer je leven en dat van je gezin voor wat stuivers en de centen, of je verliest alles en verhongert of wordt gedeporteerd.

Tienduizenden werken in magazijnen en supermarkten en sommigen zijn in staking gegaan om te protesteren tegen de arrogante manier waarop hun miljardair-werkgevers, Amazon, Instacart, Target, en anderen, hen offeren voor “het grotere goed” (dat wil zeggen hun winst). Sommige IT-ingenieurs zijn vertrokken wegens het “giftige klimaat” van de tech reuzen, maar tot nu toe zo weinig. Er zijn veel krokodillentranen, maar waar is de solidariteit?

De arbeidersklasse is en blijft de kracht in de wereld die dit systeem kan stoppen: stop de spoorwegen, de elektriciteit, de fabrieken, de machines, het “essentiële” werk. Moeten we dat doen? Het lijkt erop dat dit een kwestie van leven en dood wordt. En dan moeten we het doen. Wanneer angst woede wordt, moeten we handelen.  

Quo vadis?

De derde les van de pandemie is de noodzaak om het antwoord te vinden op de vraag: wat komt er als volgende?

Het kapitalisme brengt ons naar de duisternis. Maar waar gaat de arbeidersklasse heen? Hoe kunnen we samen optreden in massastakingen? Waar zijn de plaatsen waar de arbeiders zich kunnen verzamelen? Hoe zullen we ons organiseren?

Het menselijk vernuft staat niet ter discussie. Er kunnen oplossingen worden gevonden om mensen een uitweg uit de armoede te bieden, om welzijn te brengen aan menselijke gemeenschappen, om de verwoesting van de aarde te stoppen, om op nieuwe manieren om te leven en te bloeien, om te experimenteren en te veranderen. De arbeidersklasse heeft de mogelijkheid tot verandering; het kapitalisme mist de wil om te veranderen. Tot de laatste roversbaron en zijn betaalde politici hun laatste adem uitblazen in een of andere bunker op een onbewoond eiland, zal het kapitalisme zich vastklampen aan het “bekende” met de dode hand van kortetermijnwinsten. Kennis en expertise kunnen worden ingezet maar alleen in dienst van het leven, in dienst van de eerlijkheid en billijkheid die de beweging van de arbeidersklasse kan voortbrengen. Als het kapitalisme een wereldwijd systeem is, moet onze beweging ook wereldwijd zijn.

Is de wereld klaar voor eenheid? Klaar of niet. Deze les moet nog worden geleerd.

JA, 6 mei 2020

De schrijver is een sympathisant van Internationalist Perspective.

Vertaling uit het Engels en toevoegingen tussen vierkante haken Fredo Corvo.

Bron: What we learn from the coronavirus pandemic.

Wat we leren van de coronavirus pandemie

Een gedachte over “Wat we leren van de coronavirus pandemie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s