Voor de klasse-eenheid: Quebec, Griekenland, Pakistan, Duitse spoorstaking

Werkers in de gezondheidszorg in een eerdere demonstratie tegen uitputting.
Montreal 27-5-2020.  PHOTO BY JOHN MAHONEY / Montreal Gazette files.

Vertaald uit het september-nummer van The Communist Party van de ICP (Florence). Deze ‘Bordigistische’ organisatie zet zich in voor een eenheidsvakbeweging tegenover de ‘erkende’ staatsvakbeweging.
Binnen het radencommunisme was dit standpunt te vinden in de vorm van de Algemene Arbeidersbond (Allgemeine Arbeiter-Union, gelieerd aan de KAPD, van de jaren 1920.
Dit streven kwam terug in de na-oorlogse Eenheidsvakbond, later EVC, waarbinnen de Communistenbond ’Spartacus’ een tijd lang invloed had. Toen de EVC door de CPN werd overheerst, splitste een minderheid zich af als OVB.
Ons standpunt grijpt terug op dat van de GIC in de jaren 1930, zie Massa- en minderheidsorganisatie, omdat we de huidige situatie net als die destijds niet rijp achten voor een massale breuk van werknemers met de huidige ‘erkende’ of staats-vakbeweging. Wat wel mogelijk is, zijn tot tijdelijke uitbarstingen van openlijke arbeidersstrijd beperkte zelfstandige organisaties.

Quebec: FIQ Gezondheidszorgwerkers

Op 6 augustus [2021] stemde de FIQ (Fédération interprofessionnelle du Québec) voor de aanvaarding van een voorlopig akkoord, het resultaat van 18 maanden onderhandelen. De drie belangrijkste vakbonden kwamen verenigd tot het akkoord, nadat de werknemers aan het begin van de onderhandelingen van elkaar gescheiden waren. Het tegen elkaar uitspelen van de vakbonden, tot vreugde van de bazen en hun bondgenoten in de regering, heeft in de loop der jaren tot zware nederlagen geleid. Er zij op gewezen dat de FIQ, die 76.000 verpleegsters, verpleeghulpen en technici voor ademhalingstherapie vertegenwoordigt, historisch gezien nooit een gemeenschappelijk front heeft gevormd met de grote centrale vakbondsorganisaties.

Uiteindelijk werd het akkoord aanvaard met een kleine meerderheid van 54%, met een lage participatiegraad (tussen 32% en 44% naargelang van de regio) en werd het in sommige regio’s naar achteren geschoven. Verrassend wat de inhoud betreft: een geringe loonsverhoging van slechts 2% over de drie jaar van het akkoord, wat net boven de inflatie ligt. Daarnaast is er een FIQ-bonus van 3,5%, die alleen zal worden uitgekeerd aan leden van die vakbond en de reeds bestaande kloof tussen werknemers zal vergroten. Ten slotte zijn er de blijf- en aanwezigheidsbonussen, maar in werkelijkheid zal de regering die nooit hoeven te betalen omdat de arbeidsomstandigheden op het terrein niet zullen veranderen voor degenen die verplicht moeten overwerken (OTT) of die werk en gezin niet kunnen combineren.

Het grootste probleem zijn niet de salarissen, maar de arbeidsomstandigheden voor verpleegkundigen: te veel patiënten, gebrek aan middelen, voortdurend te weinig personeel. Deze omstandigheden maken het voor de zorginstellingen onmogelijk om personeel te behouden of nieuwe aan te werven. Tijdens het hele geschil heeft de FIQ niet geaarzeld haar reactionaire aard te tonen door middel van het principeakkoord, waaruit weinig belangstelling blijkt voor haar leden.

In werkelijkheid wil de leiding van de FIQ de staking koste wat kost vermijden, omdat zij de voorkeur geeft aan haar positie als bemiddelaar tussen werkgevers en werknemers, en eenvoudigweg geen belangstelling heeft voor het voeren van dit soort strijd.

De zwakte van het protest tegen het akkoord toont helaas aan dat de meerderheid van de leden niet bereid is zich te mobiliseren. Ondanks de heldhaftige strijdlust van een aantal verpleegkundigen, die er niet voor terugschrokken hun ongenoegen en hun wil om te strijden te tonen, vormen zij voorlopig slechts een minderheid. De meesten van hen hebben nog nooit een staking meegemaakt, terwijl een ander deel nog steeds gedemoraliseerd is door de nederlaag van 1999.

Werknemers zien vakbonden niet langer als een krachtig wapen in de klassenstrijd, maar eerder als een soort verzekering die ze voor bepaalde diensten betalen. Dit is zeker voor een deel te wijten aan het opportunisme van vakbondsleiders zoals die van de FIQ, die de voorkeur geven aan bemiddeling boven strijd.

Bovendien hebben bepalingen zoals de Rand-formule, die de werknemers op een werkplek verplicht het lidmaatschap van een vakbond te betalen, zelfs als zij geen lid zijn, de neiging het bewustzijn te verlagen en het terrein open te laten voor opportunisten. Werknemers moeten beseffen dat hun economische situatie betekent dat zij belangen hebben die niet met de bazen en hun staat te verenigen zijn, en dat de klassenstrijd daarom onvermijdelijk tot confrontatie zal leiden. Daarom hebben zij structuren nodig die hen in staat stellen effectief te strijden, wat niet het geval is met hun huidige vakbonden. Met geld koop je geen geluk, dus kan de FIQ dit akkoord een succes noemen.

De magere loonsverhogingen die zijn overeengekomen, zijn niet genoeg! Het is niet genoeg voor de verpleegkundigen en het is niet genoeg voor de hele arbeidersklasse van Quebec die in vervallen faciliteiten moet werken.

Verpleegkundigen zitten nu tot maart 2023 vast aan dit vreselijke contract. We hebben een strijdbeweging nodig van werknemers in de gezondheidszorg die kunnen vechten voor betere arbeidsvoorwaarden. Dit moet beginnen met een mobilisatie in de vakbonden en de overeenkomst om een gemeenschappelijk front te vormen om voorbereid te zijn op het contract van 2023.

Griekenland: Nieuwe Arbeidswet

Na de goedkeuring van de nieuwe arbeidswet door het parlement kopte de “Krant van de Redactie”, die dicht bij het standpunt van Syriza en de Griekse sociaaldemocratie staat: “Terug naar de Middeleeuwen voor de arbeiders”.

Niets is meer misleidend! De wet die in juni door het Parlement werd goedgekeurd, met de stemmen van de rechtse meerderheid, beantwoordt aan de meest recente richtlijnen van alle bourgeoisie in de wereld, en ook van de Europese Commissie, in de richting van steeds meer flexibiliteit en baanonzekerheid en met nog meer beperkingen voor stakingen en voor de vakbondsorganisatie. Het is dus niet het resultaat van “achterlijkheid” maar van een noodzaak en een uitdrukkelijk verzoek van de modernste kapitalistische produktiewijze, die zich steeds meer in een crisis bevindt en steeds onmenselijker en anti-historischer wordt.

De regering rechtvaardigde de wet om Griekenland in staat te stellen “de groeikansen te grijpen” na de crisis van 2020 en de pandemie, “het concurrentievermogen te verbeteren” en “nieuwe banen te scheppen”, en buitenlandse investeerders aan te trekken voor de lagere loonkosten en algemeen.

De nieuwe wet schaft in de eerste plaats de 8-urige werkdag en de 5-daagse werkweek af; zij schaft de verplichting voor ondernemers af om een verhoogd loon te betalen voor overuren van meer dan 8 uur en 5 dagen en bepaalt dat het mogelijk is om tot 10 uur per dag te werken zonder loonintegratie; overuren kunnen worden gecompenseerd met vrije dagen. De grens van 40 uur per week wordt echter gevrijwaard. Uren boven de 40 worden als overuren geteld; tot 150 uur overwerk per jaar is toegestaan, of zelfs meer voor “dringende werkzaamheden”, met een loonsverhoging van 40%, terwijl momenteel het maximum 120 uur is en de verhoging 60% bedraagt.

Daarbovenop komt de afschaffing van de verplichte zondagsrust en de invoering van telewerk. Ook wordt een “digitale werkkaart” in werking gesteld om de gewerkte uren te controleren.

De verhoging van de werkdag tot 10 uur doet een van de symbolen van de internationale arbeidersbeweging sneuvelen, de werkdag van acht uur, het resultaat van meer dan een eeuw harde strijd, maar in de praktijk verkeert een groot deel van het proletariaat, zelfs in Griekenland, momenteel in deze toestand van zwakte die maakt dat het veel zwaardere werksituaties moet accepteren, in termen van uren en lonen.

Maar het ergste aspect van de wet is de aanval op de rol van de vakbonden, zij geeft ruimte aan individuele regelingen tussen de werknemer en het bedrijf, met als doel de nationale collectieve arbeidsovereenkomsten teniet te doen. De werknemers verliezen zo de mogelijkheid om de kracht van hun aantal en hun organisatie te doen gelden bij de vaststelling van de uren en lonen. Volgens de nieuwe wet zullen deze worden geregeld in het kader van “individuele contracten”, waarbij de vakbonden worden omzeild!

Het zou de genadeklap kunnen zijn voor de erkenning van collectieve overeenkomsten, die reeds sterk beperkt werd met de “bezuinigingsmemoranda”, na de crisis van 2010-2011, ook met de medewerking van de Syriza regering in de periode 2015-2019, die nu pretendeert zich te verzetten tegen het initiatief van de rechtse regering.

Maar de aanval op de vakbond blijft hier niet toe beperkt. Nu zijn de vakbonden verplicht om een digitaal “ledenregister” bij te houden, dat beschikbaar is voor het ministerie van Arbeid en de werkgeversorganisaties. Een stakingsbesluit moet eerst worden goedgekeurd (via elektronische stemming) door 50% + 1 van het personeel van de onderneming. In de kritieke sectoren van de openbare dienstverlening (gezondheidszorg, onderwijs, vervoer, energie, enz.) moet bij een staking 35% van het personeel blijven werken, uit “sociale verantwoordelijkheid”.

Als de vakbond zich niet aan deze regels houdt, worden de werknemers civiel- en strafrechtelijk gestraft. Een systeem dat vergelijkbaar is met het systeem dat momenteel in Italië van toepassing is op werknemers die zogenaamde “essentiële” overheidsdiensten verrichten, maar niet op werknemers in de industrie, de handel, enz.

In de maanden voorafgaand aan de goedkeuring van de wet hebben de belangrijkste vakbonden, de Algemene Confederatie van Griekse Arbeiders (GSEE), de Confederatie van Overheidspersoneel (ADEDY) en het Militante Front van alle Arbeiders (PAME), demonstraties en zelfs een staking van 24 uur gehouden. Maar deze gevechten hebben niet de kracht maar de staat van zwakte van het Griekse proletariaat aan het licht gebracht, dat de afgelopen jaren een reeks brandende nederlagen heeft moeten slikken en zijn levens- en arbeidsomstandigheden aanzienlijk heeft zien verslechteren.

Volgens gegevens van de OESO voor 2019 bedroeg de gemiddelde effectieve arbeidstijd in Griekenland 1.950 uur per jaar, wat alleen lager is in Korea en Mexico, terwijl hij veel hoger is dan bijvoorbeeld in Duitsland (1.386 uur per jaar). De reële lonen zijn tussen 2008 en 2019 naar schatting met 30% gedaald, waarbij het gemiddelde loon van ongeveer 1.300 euro naar 950 is gegaan.

De huidige regering werkt ook, in navolging van vorige regeringen, aan plannen voor de privatisering van het stelsel van overheidspensioenen en sociale zekerheid, alsmede aan massale privatiseringen van alles wat nog in handen van de staat is.

Het proletariaat is niet in staat zich hiertegen te verzetten als één enkel vakbondsfront van klassenstrijd, aangezien de twee belangrijkste vakbonden een beleid van substantiële overeenstemming met de werkgevers voeren, terwijl PAME bijdraagt aan de verdeeldheid van het vakbondsfront, dat als het ware dubbel verbonden is met de opportunistische blok van de KKE [Communistische Partij van Griekenland].

De partijen en politieke organisaties ter linkerzijde van de KKE, zijn haastig op zoek naar een fictieve politieke eenheid, maar verzuimen de arbeiders te organiseren op het niveau van de vakbondseisen, de verdeeldheid tussen de categorieën te overwinnen, om te proberen de onontbeerlijke eenheid van de klasse weer tot stand te brengen.

Pakistan: Recent arbeidersnieuws

Op 27 augustus brak er brand uit in een chemische fabriek (BM LUGGAGE industry) in Korangi Industrial Area, Karachi, waarbij 17 arbeiders de dood vonden. Op klassieke wijze was er slechts één toegangspunt tot de fabriek, de ramen waren op slot en alle andere uitgangen waren gesloten. Dit betreurenswaardige incident, een misdaad van de burgerlijke wereld, is slechts een van de vele, in een soortgelijk bijzonder tragisch incident kwamen meer dan 250 arbeiders om het leven toen er in 2012 brand uitbrak in een kledingfabriek in Karachi. Sommige vakbonden zijn begonnen met protesteren buiten de chemische fabriek.

Op 17 augustus 2021 zijn 16 duizend actieve overheidswerknemers van verschillende departementen, instellingen ontslagen door een beslissing van het hooggerechtshof. In de jaren ’90 waren al deze werknemers ook al ontslagen tijdens het bewind van de Moslimliga partij, in 2010 had het bewind van de Volkspartij deze werknemers weer in dienst genomen door een wetsvoorstel aan te nemen. Het hof acht het wetsvoorstel nu ongrondwettelijk, en het lot van 16 duizend werknemers hangt in de lucht, het hof had zijn beslissing al in 2019 genomen en terughoudend in het bekendmaken van het vonnis; beroepen van de verschillende departementen waartoe deze werknemers behoorden waren ook afgewezen. Er zijn werknemerscomités gevormd en vakbonden zijn bij de zaak betrokken. Het is belangrijk op te merken dat veel overheidsdepartementen geprivatiseerd zijn, een proces waartegen veel overheidswerknemers zich actief hebben verzet door middel van stakingen, protesten enz. De Volkspartij heeft van deze gelegenheid gebruik gemaakt om deel te nemen aan een arbeidersconventie in Tando Allahyar in de provincie Sindh, waarbij protesten en “solidariteit” met de arbeiders werden aangekondigd en de arbeiders werden misleid.

Duitsland: Spoorwegstakingen

Er is een reeks stakingen geweest van treinmachinisten in Duitsland, de vakbond is GDL (Gewerkschaft Deutscher Lokomotivführer) en haar eis is bescheiden, 600 euro bonus voor de extra stress en het werk tijdens het Coronavirus en een loonsverhoging van 3,2%.

Treinbestuurders zijn officieel “ambtenaren” in Duitsland, leden van de confederatie van ambtenaren, maar hun voorheen bevoorrechte positie is uitgehold.

De treinbestuurders hebben tijdens het coronavirus zwaardere diensten moeten draaien en onbetaalde uren moeten maken.

Bovendien geeft de “Tarifeinheitsgesetz” de belangrijkste vakbondsfederatie DGB een virtueel monopolie op collectieve onderhandelingen, waardoor concessies die de GDL in het verleden heeft gewonnen, in gevaar komen. De chauffeurs vrezen met name dat Deutsche Bahn meer invloed zal krijgen om diensten op korte termijn te veranderen.

De pandemie heeft ook geleid tot meer werk voor treinconducteurs, aangezien zij vaak in hun eentje voor 1 000 passagiers moeten zorgen en ervoor moeten zorgen dat de beperkingen in verband met het coronavirus worden nageleefd (wat betekent dat zij soms het slachtoffer zijn van misbruik).

Zij zijn lid van een aparte vakbond, de EVG (Eisenbahnverkehr Gewerkschaft) en de twee vakbondsbureaucratieën streven ernaar gezamenlijke actie te voorkomen.

Derde staking van Duitse spoorwegarbeiders

Een derde staking van Duitse spoorwegarbeiders vond plaats tussen de eerste donderdag en dinsdag van september, met twee grote manifestaties van de Gewerkschaft Deutscher Lokführer (Duitse Bond van Machinisten, GDL) in Neurenberg en Essen op vrijdag 3 september. Volgens krantenberichten was er donderdag en vrijdag sprake van een stevige staking, waarbij slechts een kwart van de treinen reed.

De dag voordien verwierp het Arbeitsgericht van Frankfurt in de deelstaat Hessen een beroep van de Duitse Spoorwegen (Deutsche Bahn, DB), omdat de rechtbank niet kon bepalen of de staking al dan niet illegaal was. DB heeft wanhopig geprobeerd de stakende machinisten van andere groepen werknemers uit elkaar te houden door hun “vertegenwoordiging” alleen door de interne vakbond Eisenbahn- und Verkehrsgewerkschaft (EVG) toe te staan. DB blijft gerechtelijke stappen ondernemen in andere rechtsgebieden.

DB heeft een belachelijk aanbod gedaan van een Covid-19 “bonus” van tussen de €400 en €600 en een loonsverhoging van slechts 3,2% over 36 maanden, terwijl de inflatie betekent dat dit in reële termen een sterke verlaging zal zijn.

De machinisten zijn boos over de extra werkdruk en de slechte ziekteuitkering tijdens de pandemie. Door het tekort aan vrachtwagenchauffeurs zijn veel goederen, waaronder hoognodige ontsmettingsmiddelen, overgebracht naar het spoor. Extra ritten hebben ook gevolgen voor andere werknemers zoals onderhoudsploegen. Op passagierstreinen moesten de treinbegeleiders ook extra diensten draaien en werden zij geconfronteerd met de extra stress van de handhaving van de Covid-19-regels.

Er heerst een zeer sterk gevoel dat het extra werk moet worden erkend met een loonsverhoging en niet alleen met een ritueel applaus van het management.

Afgezien van de kwestie van de lonen gaat de staking over het aandeel van de zogenaamde “dispositiediensten” in de dienstroosters van de chauffeurs. Dit zijn diensten buiten en buiten de geplande roosters, bijvoorbeeld wegens ziekteverzuim van het personeel of andere onvoorziene omstandigheden. Momenteel bedraagt dit 20% van alle diensten, en DB wil dit percentage verhogen tot 40%.

De strijdbaarheid van de machinisten en andere spoorwegarbeiders doet alarmbellen rinkelen. Ploegendienst en overwerk worden in veel sectoren steeds ondraaglijker, terwijl de lonen steeds slechter worden en de vooruitzichten op werkloosheid en armoedepensioenen steeds groter worden.

De Duitse werknemers begrijpen de noodzaak van een grotere vakbondsmilitantie. Als gevolg van de staking is GDL erin geslaagd 4.000 extra leden te werven.

DB heeft dan ook geen moeite gehad om steun te mobiliseren bij de regering en de Duitse media. Er is een grote kans dat bij de verkiezingen in september een regeringswisseling zal plaatsvinden, waarbij de “linkse” partij in de coalitie, de SPD, de dominante stem zal worden in een nieuwe meerpartijenconstellatie.

Dit is een andere reden voor DB om de juridische weg te bewandelen, in de hoop de GDL aan te klagen voor schadevergoeding. De SPD-leiding heeft laten weten vast te willen houden aan de huidige wet, die stakingsacties beperkt en een kader biedt voor jaarlijkse loononderhandelingen. De wet is in feite een dwangbuis voor de arbeidersklasse.

Ondertussen is de leider van de GDL, Claus Weselsky (die eigenlijk lid is van de regerende conservatieve partij, de CDU), dringend op zoek naar een compromis. Hij ziet de strijdlust van de spoorwegarbeiders uit de hand lopen.

Voor de klasse-eenheid: Quebec, Griekenland, Pakistan, Duitse spoorstaking

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s