Nee tegen de oorlogen van het kapitaal!

Manifestatie in Florence 26-3-2022

Pamflet verspreid in de manifestatie in Florence

De oorlog van de oorlogen

De oorlog in Oekraïne is het begin van een nieuwe en gevaarlijker fase van de imperialistische krachtmetingen. De burgerlijke bendes, aan beide zijden, voeren een strijd voor de oplegging van hun economische, politieke en strategische belangen. De rechten van de volkeren, de democratie en de strijd tegen het nazisme zijn enkel macabere propaganda om de zeer hoge kosten die op miljoenen mensen worden afgewenteld te maskeren en te rechtvaardigen. Het Oekraïense proletariaat, de bevolking onder de bommen zijn slachtoffers. Maar slachtoffers zijn ook de dienstplichtige zonen van het Russische proletariaat die door “hun” bourgeoisie zijn uitgezonden om te doden en gedood te worden. De Russische arbeidersklasse betaalt met een nieuwe verslechtering van de levens- en arbeidsomstandigheden de kosten van de oorlog en zal dat ook doen, net als die in Oekraïne, in Europa en in vele andere delen van de wereld.

De oorlog tegen het milieu

De verwoesting van het milieu en de opwarming van de aarde veroorzaken rampen in elke uithoek van de aarde, zozeer zelfs dat het “point of no return” snel nadert, met niet te overziene gevolgen voor het leven van honderden miljoenen mensen en voor de planeet zelf.

De oorlog tegen onze klasse

Al tientallen jaren wordt de arbeidersklasse aangevallen door de werkgevers en hun regeringen: dalende lonen, verarming van miljoenen mensen, baanonzekerheid, bedrijfsverplaatsingen, ontslagen, verscherping van de werkgeversdictatuur op de werkplek, angst voor een steeds onzekerder toekomst. De pandemie, het resultaat van kapitalistisch geknoei met het milieu, die de door enorme bezuinigingen verzwakte gezondheidsstelsels heeft getroffen, heeft het toch al sombere beeld nog veel slechter gemaakt.

De drie oorlogen hebben een enkele oorzaak

De oorzaak is de structurele crisis van het kapitaal die zich al tientallen jaren voortsleept als gevolg van de daling van de winstvoet. Dit heeft de manager van het kapitaal – de bourgeoisie – “verhard”, waardoor het beheer van haar tegenstellingen steeds problematischer wordt: Brexit, fascistische soevereiniteit, oorlogen in verschillende delen van de wereld en, nu, de oorlog in Europa, die het risico van een nucleaire botsing verhoogt. Het is ook de crisis die de marges voor het verkrijgen van betere arbeidsvoorwaarden drastisch heeft verkleind, en nog erger: voor de bazen is het niet langer tijd om “toe te geven”, zoals in andere economische fasen – als zij daartoe gedwongen werden en zonder de perken te buiten te gaan – maar om “te nemen” uit de opofferingen en de zakken van de arbeidersklasse. Het is ook de crisis die de roofbouw op de natuurlijke hulpbronnen versnelt om de winsten te handhaven, koste wat het kost.

Dit betekent niet dat “we niets kunnen doen”, integendeel!

We moeten de strijd aangaan, noodzakelijkerwijs vanaf de werkplek. Maar het is niet de vakbeweging, van de vakcentrales of niet, samenspannend met de bourgeoisie of bezield door oprechte reformistische illusies, dat in staat zou zijn de verloedering van ons leven te keren. In de strijd is het nodig de door de vakbeweging aanvaarde leibanden van de baas te doorbreken, de verstikkende grenzen van het bedrijf en de beroepsgroep te overwinnen, zich te verbinden met andere segmenten van de klasse, zich uit te rusten met organisaties die van onderaf ontstaan in de loop van de strijd zelf (stakingscomités, vergaderingen, enz.), en nooit een deel van de eigen kameraden te verkopen in ruil voor een zogenaamd minste kwaad, dat misschien wordt voorgesteld als een overwinning.

Deze eerste moeilijke stappen zouden echter onvolledig zijn indien de meest strijdbare sectoren van de klasse hun strijd niet zouden koppelen aan het perspectief van de overwinning van het kapitalisme.

Als proletarische, massale, open strijd een onmisbaar element is voor het vooruitzicht van de ontmanteling van het kapitaal, dan is de actieve aanwezigheid van de revolutionaire partij op wereldschaal, van doorslaggevende betekenis omdat zij in dialectische relatie met die strijd, deze politiek richt op een wereld die veel beter is dan deze.

Geen proletariërs meer tegen proletariërs. Niet meer vechten voor de bourgeoisie, of ze nu aanvalt of zich verdedigt. Als er oorlog moet komen, laat het dan een klassenoorlog zijn tegen elke bourgeoisie, tegen alle kapitalisten.

Vrijdag, 25 maart 2022

Bron

Anoniem? (Battaglia Comunista, Italiaanse afdeling van de IKT) Volantino per la manifestazione a Firenze, 26 marzo 2022. No alle guerre del capital! Complete text, vertaald met behulp van http://www.DeepL.com/Translator (free version)

Nee tegen de oorlogen van het kapitaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s