Heden en toekomst van ingenieurs

Door Nick Chavez

Ik ben ingenieur. Onlangs heb ik een handelsbeurs bijgewoond die gericht was op de productie van kunststoffen. Net als de meeste andere aanwezigen waren mijn collega’s en ik aanwezig om op de hoogte te blijven van de stand van zaken in de kunststoffenindustrie, die specifiek betrekking heeft op de producten die wij voor onze werkgever ontwikkelen. De vloer van de conventie was bezaaid met uiterst artistieke robotarmen, logge spuitgietmachines, aanpasbare inline verpakkers, geavanceerde SLA-printers, bliksemsnelle flessenvullers, en allerlei andere soorten productierobots waarvan de sterallures van de verkopers op niets anders uit waren dan een deel van het investeringsbudget van onze werkgever.

Net zo talrijk waren de stands die reclame maakten – in verschillende mate van explicietheid – voor de toegang tot goedkope productiearbeid. Aanhangers van de industriële ontwikkeling in bepaalde landen vertelden hoe onze productiebehoeften goedkoop en doeltreffend kunnen worden vervuld door hooggeschoolde maar laagbetaalde arbeiders in Latijns-Amerika of het Caribisch gebied. Chinese en Taiwanese bedrijven maakten reclame voor industrieprodukten tegen spotprijzen, met de implicatie dat het niet noodzakelijk het produkt is dat de aandacht moet trekken, maar veeleer de toegang tot goedkope high-tech arbeidskrachten. Noordamerikaanse en Europese bedrijven verzekerden ons dat hun wereldwijde netwerken van fabrieken, of die zich nu in Maleisië, Costa Rica of de Amerikaanse roestgordel bevinden, aan onze technische, financiële en logistieke behoeften konden voldoen. De diversiteit van de boodschappen had een duidelijke eenheid: verbeter uw productie door controle uit te oefenen over de arbeidskrachten die uw product bouwen; neem de meest uitbuitbare arbeidskrachten in dienst en rationaliseer hun arbeid via robotisering. Het gemeenschappelijke thema op de conventie waren bedrijfsmodellen die berusten op de controle over arbeiders en hun handelingen. Dit is de essentie van moderne engineering.
Het onderwerpen van techniek aan een marxistische analyse levert complexe resultaten op. De meeste ingenieurs zijn proletariërs: we verrichten arbeid in ruil voor een loon, dat we nodig hebben om ons een comfortabel leven te kunnen veroorloven in het wereldwijde kapitalistische systeem. Desondanks ligt de oorsprong van de moderne techniek evenzeer in het Tayloristische fabrieksmanagement als in de zweterige loonarbeid van de fabrieksvloer. In de sociale totaliteit die het kapitalisme is, worden we tegelijkertijd gedomineerd door de vereisten van de abstracte logica van het kapitaal, terwijl we deze abstracte overheersing ook concretiseren tegenover massa’s andere arbeiders. Dit werpt een moeilijke vraag op voor communistische ingenieurs: aan wiens kant staan we? Om de zaak nog ingewikkelder te maken moeten communisten niet alleen nadenken over de rol die ingenieurs spelen in het kapitalisme, maar ook over de rol die zij zouden kunnen spelen bij de revolutionaire ontmanteling van het kapitalisme, en bij de vestiging van een communistische maatschappij.

Lees verder “Heden en toekomst van ingenieurs”
Heden en toekomst van ingenieurs

‘We vechten allemaal tegen de reus’: Gig workers over de hele wereld organiseren zich eindelijk

Geconfronteerd met kwetsbaarheid en onzekerheid verbinden gigwerkers zich over de grenzen heen om de macht en het beleid van de platforms aan te vechten.

Afgelopen juli was Singh op een middernachtelijke rit, waarbij hij een chocoladetaart 7 kilometer door Mumbai fietste, toen hij van achteren werd geramd door een dronken bestuurder op een scooter. Hij kwam er vanaf met een paar schrammen en verstuikingen, maar zijn brommer was zwaar toegetakeld. De reparatiekosten – 14.000 roepies (189 dollar) – zijn ongeveer wat hij in een maand mee naar huis neemt als hij voor Zomato werkt, de Indiase voedsel- en boodschappenbezorgapp. Dus de afgelopen maand heeft hij de brommer beetje bij beetje opgeknapt zodra hij het geld bij elkaar kon krijgen.

Lees verder “‘We vechten allemaal tegen de reus’: Gig workers over de hele wereld organiseren zich eindelijk”
‘We vechten allemaal tegen de reus’: Gig workers over de hele wereld organiseren zich eindelijk

Brazilië: Maaltijdbezorgers in São José dos Campos staken al 6 dagen

Ondanks het indrukwekkende organisatievermogen van deze arbeiders, dreigt de beweging te worden verstikt als ze niet kan uitbreiden en steun kan krijgen van andere sectoren.

  • Passa Palavra update:
    Na zes dagen van mobilisatie hebben de bezorgers in São José dos Campos hun staking opgeschort tot 28 september. Op deze dag roepen ze een nationale staking uit vanwege een ontmoeting met vertegenwoordigers van iFood.
Lees verder “Brazilië: Maaltijdbezorgers in São José dos Campos staken al 6 dagen”
Brazilië: Maaltijdbezorgers in São José dos Campos staken al 6 dagen

Iran: olie-arbeiders verwerpen vakbonden

Bord links – “vakbonden zijn door de staat gemaakte instellingen”;
borden in het midden – “vakbond” doorgestreept en “olie en gas zijn niet gemakkelijk te produceren, het kost ons leven”;
bord rechts: “geen militarisering van de werkomgeving”

In de kapitalistische wereld haalt elk onderwerp, ongeacht welk, vanzelfsprekend alleen de voorpagina’s als de heersers van alle geledingen er greep op hebben. Of het nieuws nu gaat over een oorlog, klimaatverandering, economische neergang, regimewisseling, verkiezingen, protesten, immigratie, in feite elk onderwerp waarbij de arbeiders als klasse afwezig zijn, zodat het kan worden gemanipuleerd op een manier die de heersende klasse goed uitkomt, dan wordt het niet alleen door de massamedia behandeld, maar trekt het ook de aandacht van “onafhankelijke” media en journalisten. Zij geven er meestal een vervolg aan met vervelende discussies, seminars, films en nog meer nieuws. Wanneer daarentegen een gebeurtenis plaatsvindt waar de arbeidersklasse het voor het zeggen zou kunnen hebben, zelfs gedeeltelijk, dan is het verhaal anders. De eerste stap is om het te verstikken door een nieuws black-out. En als dat niet werkt, verschijnt het leger van valse vrienden en hervormingsgezinden ten tonele. Dit is precies wat er vandaag in Iran gebeurt.

Meer dan 100.000 arbeiders staken sinds 19 juni onder extreem moeilijke omstandigheden van de pandemie (Iran heeft een van de hoogste sterftecijfers), maar daar is nauwelijks nieuws over, nationaal noch internationaal. Niet alleen de staatsmedia besteden er geen aandacht aan, zelfs de “onafhankelijke” media maken er nauwelijks melding van.

Lees verder “Iran: olie-arbeiders verwerpen vakbonden”
Iran: olie-arbeiders verwerpen vakbonden

Voor de klasse-eenheid: Quebec, Griekenland, Pakistan, Duitse spoorstaking

Werkers in de gezondheidszorg in een eerdere demonstratie tegen uitputting.
Montreal 27-5-2020.  PHOTO BY JOHN MAHONEY / Montreal Gazette files.

Vertaald uit het september-nummer van The Communist Party van de ICP (Florence). Deze ‘Bordigistische’ organisatie zet zich in voor een eenheidsvakbeweging tegenover de ‘erkende’ staatsvakbeweging.
Binnen het radencommunisme was dit standpunt te vinden in de vorm van de Algemene Arbeidersbond (Allgemeine Arbeiter-Union, gelieerd aan de KAPD, van de jaren 1920.
Dit streven kwam terug in de na-oorlogse Eenheidsvakbond, later EVC, waarbinnen de Communistenbond ’Spartacus’ een tijd lang invloed had. Toen de EVC door de CPN werd overheerst, splitste een minderheid zich af als OVB.
Ons standpunt grijpt terug op dat van de GIC in de jaren 1930, zie Massa- en minderheidsorganisatie, omdat we de huidige situatie net als die destijds niet rijp achten voor een massale breuk van werknemers met de huidige ‘erkende’ of staats-vakbeweging. Wat wel mogelijk is, zijn tot tijdelijke uitbarstingen van openlijke arbeidersstrijd beperkte zelfstandige organisaties.

Quebec: FIQ Gezondheidszorgwerkers

Op 6 augustus [2021] stemde de FIQ (Fédération interprofessionnelle du Québec) voor de aanvaarding van een voorlopig akkoord, het resultaat van 18 maanden onderhandelen. De drie belangrijkste vakbonden kwamen verenigd tot het akkoord, nadat de werknemers aan het begin van de onderhandelingen van elkaar gescheiden waren. Het tegen elkaar uitspelen van de vakbonden, tot vreugde van de bazen en hun bondgenoten in de regering, heeft in de loop der jaren tot zware nederlagen geleid. Er zij op gewezen dat de FIQ, die 76.000 verpleegsters, verpleeghulpen en technici voor ademhalingstherapie vertegenwoordigt, historisch gezien nooit een gemeenschappelijk front heeft gevormd met de grote centrale vakbondsorganisaties.

Uiteindelijk werd het akkoord aanvaard met een kleine meerderheid van 54%, met een lage participatiegraad (tussen 32% en 44% naargelang van de regio) en werd het in sommige regio’s naar achteren geschoven. Verrassend wat de inhoud betreft: een geringe loonsverhoging van slechts 2% over de drie jaar van het akkoord, wat net boven de inflatie ligt. Daarnaast is er een FIQ-bonus van 3,5%, die alleen zal worden uitgekeerd aan leden van die vakbond en de reeds bestaande kloof tussen werknemers zal vergroten. Ten slotte zijn er de blijf- en aanwezigheidsbonussen, maar in werkelijkheid zal de regering die nooit hoeven te betalen omdat de arbeidsomstandigheden op het terrein niet zullen veranderen voor degenen die verplicht moeten overwerken (OTT) of die werk en gezin niet kunnen combineren.

Het grootste probleem zijn niet de salarissen, maar de arbeidsomstandigheden voor verpleegkundigen: te veel patiënten, gebrek aan middelen, voortdurend te weinig personeel. Deze omstandigheden maken het voor de zorginstellingen onmogelijk om personeel te behouden of nieuwe aan te werven. Tijdens het hele geschil heeft de FIQ niet geaarzeld haar reactionaire aard te tonen door middel van het principeakkoord, waaruit weinig belangstelling blijkt voor haar leden.

Lees verder “Voor de klasse-eenheid: Quebec, Griekenland, Pakistan, Duitse spoorstaking”
Voor de klasse-eenheid: Quebec, Griekenland, Pakistan, Duitse spoorstaking

Zes teksten van/over Otto Rühle

Onlangs zijn voor het eerst in het nederlands vertaald:


Kritische kanttekeningen

Het belang van Otto Rühle voor het historische en tegenwoordige radencommunisme is niet te onderschatten. Hij speelde binnen de jonge Duitse communistische partij (KPD-S) een belangrijke rol in het verwoorden van de standpunten tegen vakbeweging en parlementarisme. Nadat de aanhangers van deze opvatting uit de partij werden gezet, ondanks het feit dat ze de meerderheid vormden, en ze vervolgens de partij KAPD vormden, gaf Rühle de aanstoot tot de anti-partijstroming AAU(E). Vanaf de jaren 1960 ontwikkelden onder andere Cajo Brendel en Henri Simon deze anti-partijfilosofie verder tot de opvatting dat elke activiteit van een politieke minderheid binnen de arbeidersklasse schadelijk is.

Lees verder “Zes teksten van/over Otto Rühle”
Zes teksten van/over Otto Rühle

1945: Taak en Wezen van de Nieuwe Partij

Met deze nieuwe uitgave van Taak en Wezen van de Nieuwe Partij brengen we een belangrijke tekst van de Hollandse Communistische Linkerzijde onder de aandacht. De volgende stellingen werden vastgesteld op de Conferentie van december 1945 van de toen nog maar net uit de il­legaliteit opgedoken Communistenbond “Spartacus”. De tekst, destijds al niet zonder zwakheden, is nu een historisch document dat voor de tegenwoordige revolutionairen van waarde kan zijn, als het wordt begrepen in de kader van de periode onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog en de daaraan gekoppelde revolutieverwachtingen.

Zie Taak en Wezen van de Nieuwe Partij (1945), externe link in nieuwe tab


basisteksten
marxisme – radencommunisme

voor individuele zelfstudie, voor studie- en discussiegroepen 

1945: Taak en Wezen van de Nieuwe Partij

Het lot van de klassenstrijd in Irak

Om onze taken te kunnen bepalen, moeten we vooral conclusies trekken uit de lessen en ervaringen van de klassenstrijd van onze tijd. Het doel is om kennis te delen en te gebruiken die voortkomt uit ervaringen die voortkomen uit de echte klassenstrijd en niet uit een of andere ideologie.

Irak als voorbeeld:

“De regering en haar milities gebruikten allerlei wapens om ons te doden. Ze zijn gevaarlijker dan het virus”, zo zwoeren de Irakezen de strijd tegen de staat en alle politieke partijen voort te zetten.
Ondanks de dreiging van het Coronavirus zijn er in maart 2020 in Bagdad en Zuid-Irak veel demonstranten gewond geraakt en gedood; activisten zijn nog steeds het slachtoffer van ontvoeringen, moorden en martelingen. En naast de ontwikkeling van de conflicten tussen Turkije, Rusland, Iran en Syrië, hebben Amerikaanse vliegtuigen het hoofdkwartier van de Iraakse sjiitische milities, het Iraakse leger en een luchthaven in aanbouw in de provincie Karbala gebombardeerd als vergelding voor de eerdere dood van twee Amerikaanse militairen en een Britse verpleegster bij een raketaanval op Camp Taji bij Bagdad, op 11 en 14 maart 2020. Op deze manier probeert de staat het revolutionaire proletariaat van het terrein van zijn [klasse-]strijd te verdrijven en het proletariaat van elkaar en van de internationale beweging te isoleren; aan de ene kant door zowel Irak, Iran als Libanon in “politieke quarantaine” te plaatsen, aan de andere kant door het de oorlog in te lokken die rondgaat over het Midden-Oosten. Maar ondanks al deze pogingen en de islamitische banden tussen de Libanese-Iraakse-Iraanse milities tegen de beweging, is de klassestrijd opnieuw geëxplodeerd door massale protesten, waarvan een deel weer bestaat uit protesten in de regio Koerdistan, omgeven door Iran in het oosten, Turkije in het noorden en Syrië in het westen.

Lees verder “Het lot van de klassenstrijd in Irak”
Het lot van de klassenstrijd in Irak

Racisme beschermt het kapitalistische systeem. Alleen de arbeidersklasse kan het uitroeien

Arbeiders staken bij het pakhuis van Amazon op Staten Island in New York. Ze eisen dat de vestiging wordt gesloten en schoongemaakt nadat een personeelslid op 30 maart 2020 positief werd getest op het coronavirus.

De ernst van de misdaden die de vertegenwoordigers van de burgerlijke staat in de afgelopen weken hebben begaan en de kracht van de reactie van het proletariaat op deze misdaden, doen zoeken naar historische vergelijkingen. De protesten en rellen die volgden op de moord op Martin Luther King, jr. in 1968 komen onmiddellijk in herinnering, evenals de protesten en rellen die volgden op de vrijspraak van de politie die Rodney King in 1992 doodsloeg.

In het meer recente verleden kan men zich de opstand in Baltimore in 2015 herinneren, die werd veroorzaakt door de politiemoord op Freddie Gray (waarvoor, het moet worden opgemerkt, geen enkele agent ooit werd veroordeeld).

Deze en andere gebeurtenissen zijn verbonden met de intensiteit van de reactie van het zwarte proletariaat op zijn onderdrukking. Toch blijven dezelfde soort gebeurtenissen zich voordoen, dezelfde cyclus van wreedheid en moord herhaalt zich, ondanks krachtige reacties zoals die op dit moment. Waarom gaat het burgerlijk geweld door en wat houdt het tegen?

Lees verder “Racisme beschermt het kapitalistische systeem. Alleen de arbeidersklasse kan het uitroeien”
Racisme beschermt het kapitalistische systeem. Alleen de arbeidersklasse kan het uitroeien

Discussie over een oproep uit Rusland

We vervolgen hier de discussie over Een oproep uit Rusland tot vorming van een wereldwijd netwerk van belangstellenden voor radencommunisme en aanverwante stromingen. Eerst de reactie van Shraibman van 27 april, dan een antwoord van F.C. van 28-4-2020.

Lees verder “Discussie over een oproep uit Rusland”

Discussie over een oproep uit Rusland

Verdediging van het internationalistische en links-communistische milieu

IGKLArbeidersstemmen gaat akkoord met de volgende circulaire van de IGCL (Revolutie of Oorlog). Hoewel we niet al hun standpunten over vraagstukken van klassenstrijd delen, zijn we solidair met de strijd tegen het sektarisme en met de verdediging van het internationalistische en het links-communistische milieu.  Lees verder “Verdediging van het internationalistische en links-communistische milieu”

Verdediging van het internationalistische en links-communistische milieu

Wat na de machteloze vakbondsstakingen?

De eendaagse lerarenstaking en de zorgvuldig daarvan apart gehouden eendaagse ziekenhuisstaking zijn voorbij.
Het beeld komt op van machteloos vertoon richting een regering en werkgevers die geen strobreed toegeven.
Strijdbare werknemers die zich de vraag stellen naar de organisatie van verdergaande strijd, staan voor een vals dilemma:

  • Proberen in de traditionele vakbonden van FNV en CNV meer invloed te krijgen?
  • Of actief worden in alternatieve vakbonden, zoals Leraren in Actie?

ziekenhuisstaking

Er is een derde mogelijkheid: wilde stakingenWild in de zin van tegenover tamme vakbondsacties. Wilde stakingen zoals Arbeidersstemmen voorstelt worden voorbereid door actiecomités, en de stakersorganisatie bestaat uit algemene vergaderingen en gekozen en altijd herkiesbare afvaardigingen. Daarmee komt de beslissingsmacht over de strijd te liggen bij de stakers zelf. Onderstaand artikel uit 1947 geeft vele argumenten die nog steeds geldig zijn.

Lees verder “Wat na de machteloze vakbondsstakingen?”

Wat na de machteloze vakbondsstakingen?

Deconstructie, intersectionaliteit, privileges, identiteiten

Deconstructie

In bepaalde anarchistische, feministische, militante of algemene strijd, komt het concept van deconstructie steeds meer naar voren. Voor velen lijkt het een onontkoombaar en noodzakelijk element, de weg naar een grotere mate van bewustwording en effectieve toepassing, die, indien deze ooit algemeen zou worden, een echte sociale verandering mogelijk zou maken. Het wordt voorgesteld als een soort zelfanalyse en bewustzijn van voorrechten (privileges), die afhankelijk zijn van en reageren op een reeks intersectionaliteiten of kruispunten (geslacht, geslacht, leeftijd, ras, klasse, enz.) die de identiteit van elk individu definiëren door hen te onderscheiden van anderen en hen brengt tot het reproduceren van gedrag en machtsposities of ondergeschiktheid ten opzichte van andere individuen. Zo zou een persoon in het proces van deconstructie iemand zijn die zijn “voorrechten” in twijfel trekt en zijn manier van handelen en omgaan met andere mensen verandert, in een poging om bepaalde vormen, logica en gedrag niet te reproduceren … om andere mensen niet te onderdrukken met zijn bestaan. Lees verder “Deconstructie, intersectionaliteit, privileges, identiteiten”

Deconstructie, intersectionaliteit, privileges, identiteiten

Basisstandpunten Emancipación


Op dit blog staan vaak vertalingen van de dagelijkse artikelen op de Spaanstalige site Nuevo Curso. Onlangs hebben medewerkers aan deze publicatie samen met anderen Emancipación opgericht. Van deze groep volgen de basisstandpunten, de klassegrenzen en een korte voorgeschiedenis in de Spaanse Communistische Linkerzijde.

Lees verder “Basisstandpunten Emancipación”

Basisstandpunten Emancipación

Nuevo Curso: Wat doet een communistische organisatie?

Hafttapeh-Sugarcane-Company
Arbeidersvergadering en stakingscomité bij Haft Tapeh (Iran, 2018) die zich omvormden tot plaatselijke sovjet.

Wat maakt een politieke organisatie van belang voor de klassenstrijd?

Dat het de taak van communisten in de klassenstrijd is om bij te dragen aan de ontwikkeling van het bewustzijn, wordt door niemand ontkend. Het klassenbewustzijn (1) ontwikkelt zich in twee dimensies: aan de ene kant, op basis van de formuleringen door de politieke groepen van de algemene beweging, heeft het de neiging zich te verdiepen, beter het historische moment te begrijpen, de mogelijke grenzen van de tactiek af te bakenen, enz. Kortom: het bewustzijn ontwikkelt zich als een programma. Maar het communistische programma is een gids voor actie, niet een spektakel opgevoerd vanaf het spreekgestoelte dat door de massa wordt gevolgd. Het programma is een instrument voor de tweede dimensie van het klassenbewustzijn: de uitbreiding ervan, de integratie ervan in de praktijk van klassenstrijd.

Lees verder “Nuevo Curso: Wat doet een communistische organisatie?”

Nuevo Curso: Wat doet een communistische organisatie?

Stalin-Lenin-Trotsky en het staatskapitalisme

Van een Franstalige lezer ontving ik een aantal vragen, die ik hier graag in vertaling beantwoord omdat ze van meer algemeen belang zijn.

“Hallo. Uw website is zeer interessant. Bent u van de communistische linkerzijde? Plaatst u Mao op hetzelfde niveau als Stalin als het gaat om despotisme?

Wat vindt u van de theorie van misvormde en ontaarde arbeidersstaten die door veel Trotskistische groepen worden verdedigd? Is het belachelijk om een regime een arbeidersstaat te noemen vanwege het overheersen van het publieke eigendom van de productiemiddelen? (…)”

Lees verder “Stalin-Lenin-Trotsky en het staatskapitalisme”

Stalin-Lenin-Trotsky en het staatskapitalisme

Internationale solidariteit met de wilde stakingen van de Mexicaanse Maquiladora’s

English original

Matamoros3

Sinds de economische crisis van 2008 is de wereldwijde schuldenlast gestegen van 20 biljoen dollar naar meer dan 240 biljoen dollar. Met deze explosieve groei van de schuldenlast en een onoplosbare crisis van de accumulatie [van het kapitaal] verliest het kapitalisme zijn controle. De gevolgen van deze crisis zijn het duidelijkste voelbaar in de maquiladora-sweatshops aan de noordelijke grens van Mexico. Hier worden onderdelen geassembleerd voor de worstelende Amerikaanse auto-industrie ten noorden van de Rio Grande.

Lees verder “Internationale solidariteit met de wilde stakingen van de Mexicaanse Maquiladora’s”

Internationale solidariteit met de wilde stakingen van de Mexicaanse Maquiladora’s

Iran: op naar een nieuwe golf van arbeidersstrijd?

iranians-protest-in-the-street

Arbeidersstemmen blijft de ontwikkeling van de arbeidersstrijd in Iran volgen. Deze strijd is niet een reeks toevallige gebeurtenissen aan ‘de rand van het kapitalisme’, slechts van belang voor Iraanse revolutionairen in ballingschap.  Deze strijd is deel van een beweging in het Midden-Oosten die een einde kan maken aan de al tientallen jaren voortdurende imperialistische oorlogen in een regio die van vitaal belang is voor de energievoorziening van de industrie in Europa en Azië.

Lees verder “Iran: op naar een nieuwe golf van arbeidersstrijd?”

Iran: op naar een nieuwe golf van arbeidersstrijd?

Meer over de Arbeidersraad bij Haft Tappeh, Iran

shush

De volgende fragmenten uit “Lessen uit stakingen, arbeidsstrijd en internationalistische taken”1 geven interessante informatie over de achtergronden van de Shora die bestond tijdens de strijd van de arbeiders bij Haft Tapeh in Iran 2018. Deze brochure gaat zelf dieper in op een aantal gevallen van proletarische strijd in dat jaar en sluit telkens af met positieve en negatieve aspecten als lessen voor de toekomst. De auteurs – Iraanse ballingen – analyseren deze strijd vanuit een theoretische achtergrond van de groep Internationalist Voice die verklaart dicht bij de ICT en de IKS te staan.
Fragmenten zijn door de redactie vet gemaakt.

21 januari 2019.

Lees verder “Meer over de Arbeidersraad bij Haft Tappeh, Iran”

Meer over de Arbeidersraad bij Haft Tappeh, Iran

Wat arbeiders in gele hesjes kunnen leren uit Iran

English version

FreeIranNewYork
Demonstratie in New York, jaar onbekend.  Iemand die zich opwerpt als ‘woordvoerder’ van de gele hesjes beweert dat deze beweging is geïnspireerd door de volksbewegingen die in 1979 een eind maakten aan het bewind van de Sjah.

Wat nou? Waren het arbeiders die in gele hesjes blokkades opwierpen bij wegen en energiecentrales?

Nee, zeker niet alle gele hesjes waren arbeiders. De beweging van de gele hesjes in Frankrijk is begonnen als een van het ‘volk’, waarin arbeiders op een hoop werden gegooid met leden van de middenlagen, kleine ondernemers en boeren. De beweging richtte zich tegen de verhoging van  brandstofprijzen door de regering Macron die de hele bevolking trof. Door Macron als verantwoordelijke aan te wijzen verbond de beweging van de gele hesjes de strijd aan een eis tot regeringswissel, nieuwe verkiezingen en wat wijzigingen van het politieke stelsel. Laatste ‘politieke’ eisen lieten de macht van de staat en het kapitaal onverlet. Ze waren deels ook geïnspireerd door ultrarechts dat hoopte ervan te profiteren door landelijk aan de macht te komen. De beweging van de gele hesjes was geen beweging voor eisen van de arbeidersklasse.

Lees verder “Wat arbeiders in gele hesjes kunnen leren uit Iran”

Wat arbeiders in gele hesjes kunnen leren uit Iran

De gele hesjes demobiliseren… Nou en?

chalecos-5-arco-del-triunfo

De volgende tekst van het Spaanse blog Nuevo Curso maakt een balans op van de ‘gele hesjes’ vanuit het oogpunt van de arbeiders die deelnamen aan wat een beweging van meerdere klassen is gebleven. Vanuit deze visie verschijnen de arbeiders in gele hesjes als deel van de beweging van de arbeiders in Frankijk tegen de voortdurende aanvallen op hun levenssituatie. Dat opent perspectieven die een interklassistische beweging niet kan bieden.

Lees verder “De gele hesjes demobiliseren… Nou en?”

De gele hesjes demobiliseren… Nou en?

De arbeidersraden in Duitsland 1918-23 (deel 2)

Vervolg van deel 1

Verdwijnen van de raden. Oprichting van Arbeiterunionen en organisaties van werklozen

Nachkriegs- und Inflationszeit. Kinder suchen in M∏llkâsten nach Essbarem Hunger in Hamburg
Hamburg 1919, Kinderen zoeken in afval naar iets eetbaars.

De officiële verdwijning van de raden betekent niet dat ze definitief begraven zijn. De nederlaag van januari 1919 in Berlijn (maar ook die van maart 1919) heeft de revolutionaire beweging haar meest prominente leiders (Rosa Luxemburg, Karl Liebknecht, Leo Jogiches) beroofd. Maar tegelijkertijd nemen de economische en politieke stakingen toe, van Opper-Silezië tot het Ruhrgebied, via Berlijn en Midden-Duitsland, waar zelfs de nederlaag van maart 1919 de beweging niet kan stoppen. De arbeiders worden tot hongerlonen teruggedrongen en de reële lonen dalen vaak met 40% in vergelijking met 1914. De werkloosheid is enorm: 40.000 werklozen in München, 50.000 in Berlijn en begin 1919 zijn er meer dan 3 miljoen werklozen. Hongerrellen komen veel voor (Frankfurt, Bochum, Dortmund, Breslau). Die in Hamburg in juni 1919 komt de stad op een tweede bezetting door de Reichswehr 1 te staan.

Lees verder “De arbeidersraden in Duitsland 1918-23 (deel 2)”

De arbeidersraden in Duitsland 1918-23 (deel 2)

K. Horner (Ant. Pannekoek): De Derde Internationale en de Wereldrevolutie

pannekoek
Ant. Pannekoek (IISG)

Dit artikel verscheen tijdens de strijd van het Duitse proletariaat tegen de Kapp-putsch, in maart 1920. Waarschijnlijk is de tekst dezelfde als die van het ‘langere artikel’ dat hij naar Moskou had gestuurd (Ein Brief des Genossen Pannekoek, Kommunistische Arbeiter Zeitung, juli 1920). De Duitse editie is door Pannekoek bewerkt:
“Gelijktijdig bewerkte ik mijn stuk, nu uitvoeriger en kritischer opgebouwd, voor het in Wenen verschijnende tijdschrift ‘Kommunismus’, als een der nummers van de ‘Probleme des Kommunismus’ apart uitgegeven onder de titel ‘Weltrevolution und Kommunistische Taktik‘. Het is ook in 1920 verschenen”. (Pannekoek, Herinneringen, blz. 202).

Lees verder “K. Horner (Ant. Pannekoek): De Derde Internationale en de Wereldrevolutie”

K. Horner (Ant. Pannekoek): De Derde Internationale en de Wereldrevolutie

Welke solidariteit met de opgepakte arbeiders van Haft Tapeh?

Een bijdrage aan de discussie / Fredo Corvo          

Translation into English

Ismail Bakhshi en Armand

Lees verder “Welke solidariteit met de opgepakte arbeiders van Haft Tapeh?”

Welke solidariteit met de opgepakte arbeiders van Haft Tapeh?

ICT: De crisis en de opkomst van de arbeidersstrijd in Iran

Original version: The Crisis and the Rise of Workers’ Militancy in Iran.

Haft Tapeh
Rechter spandoek: Arbeiders van Haft Tapeh, Wij zijn uitgehongerd! We lijden honger! Linker spandoek: Jaar 1397 (2018) Geen eten op tafel – Haft Tapeh

In de afgelopen weken hebben de stakingen en demonstraties van de arbeiders in Iran zich niet alleen uitgebreid tot op grote schaal, maar hebben ze ook hun waardigheid en schitterende revolutionaire mogelijkheden aan iedereen laten zien. Dit is gebeurd ondanks de grote inspanningen die de leiders van de Islamitische Republiek hebben gedaan tot nationalistische mobilisatie van het volk, door gebruik te maken van de eis van de Verenigde Staten dat Iran zich terugtrekt uit het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA). En deze stakingen en demonstraties vonden plaats ondanks het geklets van de oppositie [waarschijnlijk is bedoeld de ‘hervormingsgezinden binnen het regime; vertaler] en de oproep tot nationale eenheid en verdediging van het vaderland tegen de intimidatie van de regering-Trump. En nog belangrijker, ondanks de dreigementen van het regime van de islamitische republiek en de wrede onderdrukking van elke beweging van arbeiders, heeft deze zich ontwikkeld.

Lees verder “ICT: De crisis en de opkomst van de arbeidersstrijd in Iran”

ICT: De crisis en de opkomst van de arbeidersstrijd in Iran

Over het vraagstuk van de partijen

AP
Anton Pannekoek

De volgende tekst verscheen in 1932 in Persdienst van Internationale Communisten (jg. V, no. 7, mei 1932) als een anonieme bijdrage van Anton Pannekoek aan de discussie naar aanleiding van de opkomst van de Kommunistische Arbeiter Union Deutschlands (KAUD). Historisch ingehaald door de teloorgang van de overblijfselen van de KAPD en de Unionen, zoals die van de revolutionaire beweging van de arbeiders waaruit deze organisaties waren voortgekomen, bevat de tekst veel theoretische begrippen die nuttig zijn in de discussie van vandaag over de partijkwestie. In andere historische omstandigheden moeten de oude vragen die Pannekoek hier oproept worden heroverwogen en herbeoordeeld. Dit geldt des te meer voor speculaties dat de partijen na de revolutie verschillende belangen binnen de arbeidersklasse zouden kunnen uitdragen.

Naar de tekst.

Deze tekst maakt deel uit van de basisteksten marxisme – radencommunisme voor individuele zelfstudie, voor studie- en discussiegroepen.

Over het vraagstuk van de partijen

Nuevo Curso: Wat is de partij?

Als vervolg op Nieuwe vormen van organisatie en politisering van verzet plaatsen we hier een tekst over het vraagstuk van de partij.

estudiantes-marsella

Twee fragmenten uit het Communistisch Manifest (1848) zijn bijna altijd schokkend voor de huidige lezer. Het eerste zegt dat wanneer de loonstrijd in elk bedrijf tot klassenstrijd wordt en eisen als arbeidstijdverkorting naar voren komen, het proletariaat voor het eerst tot een politiek subject wordt, een politiek onafhankelijke klasse:

“Deze organisatie van de proletariërs tot klasse, en daardoor tot politieke partij, wordt ieder ogenblik weer uit elkaar geslagen door de concurrentie onder de arbeiders zelf. Maar zij ontstaat steeds opnieuw, sterker, steviger, machtiger.” (Marx/Engels “Het communistisch manifest”, Amsterdam, 1960, p.51) Lees verder “Nuevo Curso: Wat is de partij?”

Nuevo Curso: Wat is de partij?

Nieuwe vormen van organisatie en politisering van verzet

precarios-escocia-1024x768
Arbeidsmigranten van rond de Middellandse Zee bijeen in Schotland

Een van de gevolgen van precarisering (baanonzekerheid) is dat het soort relaties, het vertrouwen en de gesprekken die je vroeger had met collega’s op de werkvloer, nu uit de ruimte van het bedrijf verdwijnen omdat steeds meer mensen jarenlang niet werken.

De fundamentele solidariteitsbanden tussen werknemers blijken enerzijds veel duidelijker “politiek” te zijn, voor zover zij niet het gevolg zijn van een bijzondere situatie, van een “oneerlijke” of “onrechtmatige” werkgever of onderneming, maar van een noodzakelijk antwoord op een algemene situatie die is ontstaan door de ineenstorting van het economisch systeem. Lees verder “Nieuwe vormen van organisatie en politisering van verzet”

Nieuwe vormen van organisatie en politisering van verzet