Brazilië: arbeiders klem tussen neo-liberale aanvallen door corrupte regering en machtsstrijd burgerlijke politiek

brasiliaArmy

Bij massale protesten met 45.000 deelnemers in de hoofdstad Brasilia op dinsdag 23 mei uitten demonstranten hun woede tegen de regering Temer door het parlement te belegeren en twee ministeries in brand te steken. Verschillende andere ministeries moesten worden ontruimd. De woedende demonstranten bestreden met meerdere branden in de straten de oprukkende oproerpolitie. De politie ging de demonstranten met paarden, de lange lat en traangas en te lijf. Daarbij schoot de politie met scherp gericht op demonstranten, waardoor 49 mensen gewond raakten.
Op 24 mei zette Temer het leger in tegen de demonstranten in de hoofdstad, een maatregel die hij volgende dag introk. Waarschijnlijk uit vrees dat de algemene verontwaardiging over de inzet van het leger de massademonstraties in andere grote steden eveneens uit de hand zou doen lopen. Lees verder “Brazilië: arbeiders klem tussen neo-liberale aanvallen door corrupte regering en machtsstrijd burgerlijke politiek”

Brazilië: arbeiders klem tussen neo-liberale aanvallen door corrupte regering en machtsstrijd burgerlijke politiek

Franse presidentsverkiezingen: Mélenchon is de ware winnaar

Vertaald uit het Frans van Révolution ou Guerre.

FranceInsoumise

Uiteindelijk, en zoals al maanden aangekondigd in de peilingen en door het resultaat van de eerste ronde op 23 april, heeft de “centristische” Emmanuel Macron de Franse presidentsverkiezingen gewonnen. Marine Le Pen, de kandidaat van het extreem-rechtse Front National werd overweldigend verslagen. Vanaf de eerste ronde, konden we al weten wat de belangrijkste politieke betekenis van de verkiezingen is voor het proletariaat en de revolutionairen: de opkomst van een radicaal links rond de persoon Mélenchon en zijn beweging La France Insoumise (‘Ongehoorzaam Frankrijk’) waarvan de functie zal zijn om samen met de vakbonden, de onvermijdelijke arbeidersreacties op de harde en directe aanvallen die de nieuwe regering zal uitvoeren, van “binnenuit” te saboteren:

“De opstandige geest die Mélenchon heeft gewekt en die zich over het hele land verspreidt kan voortduren en zelfs heviger worden: een goed opgeleide, maar ‘geflexibiliseerde’ fractie van de jeugd kan sterke krachten toevoegen aan de arbeidersbeweging wanneer Emmanuel Macron, eenmaal verkozen, zal beginnen met de hervormingen die hij heeft aangekondigd.”(1) bron: de website Slate. Lees verder “Franse presidentsverkiezingen: Mélenchon is de ware winnaar”

Franse presidentsverkiezingen: Mélenchon is de ware winnaar

Turkije-Nederland: zowel Rutte als Erdogan profiteren ten koste van de arbeiders

erdogan-rutte-ortak-basin-toplantisi-4069511_8667_o

English language version on Libcom.org.

Zowel Turkije als Nederland hebben uit binnenlandse politieke overwegingen een populistische kaart gespeeld. En wel om electorale redenen en in een poging om hun staat te versterken. Het kleine Nederland maneuvreerde in het verleden gewiekst  tussen grootmachten om zijn imperialistische belangen te beschermen. De laatste jaren is het regel dat het voorbeeld van het grote Duitsland van de regering Merkel wordt gevolgd. Zo ook in dit geval: Duitsland verbood als eerste Turkse bijeenkomsten rond het referendum met Turkse bewindslieden. De Duitse bourgeoisie kon zich in dit geval echter niet tevreden stellen met het – waarschijnlijk geslaagde – oppoetsen van de SPD om een rechtspopulistische impasse te voorkomen. Berlijn wilde ook zorgen dat in Nederland Wilders de pas wordt afgesneden door een populistische opstelling van Den Haag tegenover Ankara. Lees verder “Turkije-Nederland: zowel Rutte als Erdogan profiteren ten koste van de arbeiders”

Turkije-Nederland: zowel Rutte als Erdogan profiteren ten koste van de arbeiders

Verkiezingen in 1933 en nu

Verkiezingen naderen. In Nederland, Duitsland, Frankrijk. Overal wordt een massale stemmenwinst voor de rechtspopulisten voorspeld. Daarmee bestaat de kans dat ook in Europa het ‘Trumpisme’ gaat regeren.

Een vergelijking met de jaren 1930 dringt zich op, toen het fascisme en nationaal-socialisme in Italië, Duitsland en Spanje aan de macht kwamen.

Een belangrijk verschil met de jaren 1930 is dat de arbeidersklasse niet een bloedige nederlaag geleden heeft. Het proletariaat heeft tussen de Februarirevolutie van 1917 in Rusland en de laatste opstanden in Duitsland in 1923 in een golf van proletarische opstanden een einde gemaakt aan de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog. Het probeerde ook zijn macht over de maatschappij te vestigen door zijn arbeidersraden. Tevergeefs, en daarmee lag de weg naar een Tweede Wereldoorlog open.

phoca_thumb_l_arntz8
Gerd Arntz ‘Voor het vaderland’


Net als toen leven we temidden van een economische crisis. Nu ook komen oorlogen dreigend dichterbij, zeker sinds Trump een soortgelijke politiek wil voeren als Hitler in de jaren 1930.
De arbeidersklasse is nu echter niet fysiek verslagen. Zij is echter:

  • tientallen jaren slachtoffer van zware neoliberale aanvallen van zowel rechtse als linkse regeringen op lonen, uitkeringen, sociale voorzieningen.  
  • Door werkloosheid aangeslagen.
  • De werkenden uiteengevallen in arbeiders met vaste contracten en arbeiders met tijdelijke contracten.
  • Verdeeld door vreemdelingenhaat, en bovenal beheerst door nationalisme, als resultaat van het voorspiegelen van ‘nationale’ oplossingen door links en rechts voor de wereldwijde crisis van het kapitalisme.

Zowel in 1933 als nu presenteren de verkiezingsprogramma’s van rechts tot links slechts nationale oplossingen, die zowel toen als nu alleen maar tot oorlog kunnen leiden. Zowel toen als nu kan slechts eengemaakte internationale strijd van de arbeidersklasse het wereldkapitaal breken.
Lees verder “Verkiezingen in 1933 en nu”

Verkiezingen in 1933 en nu

Teeven lid van de Raad van Narcostate

Fred Teeven is voorgedragen als lid van de Raad van State. (NB sinds 15-2-17 wordt dit door het kabinet ontkend om een discussie in de Kamer te voorkomen). 

Alom selectieve verontwaardiging:

  • met name op rechtspopulistische internetforums, die in hun scheldpartijen tegen de werking van de baantjesmachine in de ‘politiek’ gemakshalve vergeten dat het de rechtspopulist Teeven was die Pim Fortuyn opvolgde als lijstrekker van Leefbaar Nederland, dat hij als staatssecretaris herhaaldelijk optreden tegen asielzoekers heeft toegedekt, dat hij zich bij zijn aftreden beriep op volk en vaderland. (bron b.v. De Volkskrant), NB de naam van de het weekblad van de NSB;
    teeven_napolitano
    Fred Teeven en de Amerikaanse minister voor Binnenlandse Veiligheid Janet Napolitano in 2011. Bron: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Teeven_Napolitano.jpg.


  • onder linkspopulisten: Emile Roemer van de SP twittert “Louche deal gesloten? Bonnetje kwijt? Dan schuift de VVD je naar voren als hoeder van onze rechtsstaat. Schaamteloos.”
    Let wel ‘onze’ rechtsstaat wordt hier verdedigd tegen ‘schaamteloosheid’.

Ik ga niet meewaaien met deze gespeelde morele verontwaardiging. Kijk gewoon wat er gebeurt in het licht van voorafgaande feiten, en je begrijpt het helemaal. De rechtstaat blijkt voor de zoveelste keer een illusie die de werkelijke verwevenheid van staat en kapitaal, van onder- en bovenwereld, van geheime diensten en georganiseerde criminaliteit verhult. Lees verder “Teeven lid van de Raad van Narcostate”

Teeven lid van de Raad van Narcostate

Trump, Trumpisme en anti-Trumpisme

Op internet verschijnen meer actuele bijdragen tot de zelfstandige arbeidersstrijd dan we kunnen vertalen in het Nederlands. In deze rubriek presenteren we de meest interessante van deze webteksten die over ons scherm rolden. Deze keer, februari 2017, een indruk hoe Trump, Trumpisme en anti-Trumpisme worden gezien.

showusyourtaxpapaers Lees verder “Trump, Trumpisme en anti-Trumpisme”

Trump, Trumpisme en anti-Trumpisme

Paul Mattick over Trump en demonstraties tegen Trump

Oorspronkelijk verschenen in het Engels als Van de redactie in de rubriek Field Notes van The Brooklyn Rail, New York, 1-2-2017.

women-trump

Niemand kan de globalisering een mislukking noemen: aan de opeenvolging van de warmste jaren ooit, moet nu worden toegevoegd het bereiken van een verdeling van de welvaart, waarbij acht mannen (zes van hen Amerikanen) dezelfde rijkdom bezitten als de 3,6 miljard mensen die deel uitmaken van de armere helft van de mensheid. En desondanks is het idee, dat onder de vlag van ‘neoliberalisme’ werd verkondigd, dat ongebreidelde speculatie permanent zou kunnen zorgen voor een herstel van de naoorlogse welvaart die werd getroffen door de crisis van midden jaren 1970. Het neoliberalisme heeft bewezen dat het kracht ontbrak om dit idee te realiseren. Zoals Pavlos Roufos opmerkt in zijn belangrijk artikel in dit nummer van Field Notes, de aanhoudende depressie die begon met de Grote Recessie van 2008, leidt net als alle eerdere soortgelijke periodes in de geschiedenis van het kapitalisme, tot een ommekeer van globalisme naar nationalisme, die zichtbaar wordt in de politieke ontwikkelingen overal ter wereld. In deze context bezien, vallen gebeurtenissen zoals de stemming voor de Brexit of de overwinning van Trump, die een verscheidenheid van experts voort raadsels stellen, op hun plaats met gelijksoortige ontwikkelingen in landen zo verschillend als Israël, Rusland, Zweden en Frankrijk. Lees verder “Paul Mattick over Trump en demonstraties tegen Trump”

Paul Mattick over Trump en demonstraties tegen Trump