Nuevo Curso: Wat doet een communistische organisatie?

Hafttapeh-Sugarcane-Company
Arbeidersvergadering en stakingscomité bij Haft Tapeh (Iran, 2018) die zich omvormden tot plaatselijke sovjet.

Wat maakt een politieke organisatie van belang voor de klassenstrijd?

Dat het de taak van communisten in de klassenstrijd is om bij te dragen aan de ontwikkeling van het bewustzijn, wordt door niemand ontkend. Het klassenbewustzijn (1) ontwikkelt zich in twee dimensies: aan de ene kant, op basis van de formuleringen door de politieke groepen van de algemene beweging, heeft het de neiging zich te verdiepen, beter het historische moment te begrijpen, de mogelijke grenzen van de tactiek af te bakenen, enz. Kortom: het bewustzijn ontwikkelt zich als een programma. Maar het communistische programma is een gids voor actie, niet een spektakel opgevoerd vanaf het spreekgestoelte dat door de massa wordt gevolgd. Het programma is een instrument voor de tweede dimensie van het klassenbewustzijn: de uitbreiding ervan, de integratie ervan in de praktijk van klassenstrijd.

Zowel in de ene als in de andere betekenis loopt het bewustzijn achter op de praktijk van de klasse zelf. Het programma gaat verder dan de actualisering die volgt op elke revolutionaire uitdrukking van de klasse en die sinds 1847 na elke nederlaag scherper geformuleerd wordt. En in de klasse als geheel, in haar concrete strijd, wordt het bewustzijn dieper naarmate het noodzakelijk wordt om de richting te begrijpen die de concrete stakingen en mobilisaties zelf volgen, willen ze niet verslagen worden en een nieuwe stap vooruit zetten.

Daarom, als de politieke organisatie niet bruikbaar is voor de concrete ontwikkeling van de strijd, kan ze ook nauwelijks bruikbaar zijn voor de ontwikkeling van het bewustzijn. Als we in een staking van onze kameraden of wanneer in onze buurt of stad de arbeiders in actie komen tegen de verslechtering van de leef- en werkomstandigheden, we alleen maar het communistische perspectief, de afschaffing van de loonarbeid, naar voren brengen, zullen op zijn beste een moraliserende organisatie zijn, die zich inzet voor de bevordering van de communistische moraal. Dat kan geen kwaad, het is in feite een belangrijke en noodzakelijke bijdrage, maar het bevat een valkuil: als we ons verbeelden dat het onze taak is om de verspreiding van het communistische doel te bevorderen zonder deel te nemen aan de ontwikkeling van de middelen en maatregelen die nodig zijn om dat doel te bereiken, zullen we uiteindelijk tot de conclusie komen dat de afschaffing van de loonarbeid “individueel” kan gebeuren….. maar dat de voorwaarden daartoe nooit zijn vervuld. We zullen “utopisch” zijn geworden ” (2). En de voorwaarden die de afschaffing van het kapitalisme mogelijk maken zijn al die maatregelen die de strijd moet nemen om zich te kunnen ontwikkelen, al die eisen waarvan de arbeiders de realisatie in eigen hand nemen. Wat nog erger is, het verband tussen de concrete strijd en het doel ervan is verloren gegaan, en we zullen uiteindelijk geen onderscheid maken tussen de uitdrukking van de klasse en het inkadering ervan ervan door de staat. We zullen ons niet langer richten op de strijd, maar op elke plaats waar de arbeiders gegroepeerd zijn, niet om acties – een programma – uit te voeren die hun situatie veranderen en omkeren, maar om acties op zichzelf, in het beste geval, op te treden als vertegenwoordigers van een niet-functionele “arbeidersidentiteit”: van vakbondsprocessies tot feministische demonstraties of een nationalistische “nepstakingen”.

De inhoud bepaalt de vormen. Uit het duidelijke idee dat “tussenkomen in de klasse” (3) niet alleen bedoeld is om de communistische moraal te verspreiden, volgt dat het ideaal van tussenkomst ook niet is om aan de poort van elke stakende fabriek of bedrijf te staan. Op bepaalde momenten is er misschien geen andere remedie, maar deze “tussenkomst van buitenaf ” is het beeld van zwakte zelf, om niet te zeggen wanhoop. Het was het resultaat van de broosheid en verzwakking van de strijd die de late jaren ’70 en ’80 hebben nagelaten. Deze zwakte werd die van enkele zwakke politieke organisaties, die omdat ze niet in staat om zich te voeden met een [afwezige] voorhoede [vertaler, let wel, NC noemt niet de partij maar de meest strijdbare en bewuste arbeiders voorhoede] die, in de bedrijven en de buurten, de opmars van de strijd bevorderde. Waar het in de klassepolitieke organisatie om draait is het groeperen en verstevigen van de voorhoede die op elke werkplek en in elke wijk waar de klasse probeert te reageren op de permanente aanval van het kapitalisme. Daarom is het eerste doel van een klassepolitieke organisatie om zich te organiseren op de plaatsen waar de strijd zal opduiken: op de werkplekken en in de buurten. Hoe kan ze anders het meest bewuste deel van de beweging zelf zijn? Hoe gaan we anders bijdragen aan de vergaderingen die elke discussie en concrete strijd organiseren? Het doel van de organisatie is niet om “naar de fabriekspoorten te gaan,” om “van buitenaf” in te grijpen, maar om “al binnen te zijn”, om organisatorisch tot uitdrukking te brengen en bij te dragen aan de vorming van de voorhoede die de strijd in elk bedrijf en in elke buurt vooruit brengt.

Noten

(1) Als toelichting van de vertaler volgt hier de samenvatting van ¿Cómo «funciona» la consciencia de clase? : “De taken van de politieke organisaties van de klasse vloeien voort uit de manier waarop het klassenbewustzijn zich ontwikkelt. Door de aard van de klasse zelf zijn het alleen de actieve minderheden die een brug kunnen slaan tussen datgene wat er is geleerd van elkaars strijd en golven van strijd. Maar deze ‘overbrugging’ wordt niet bereikt door leden te werven of door zich te beperken tot een reflectie van algemene aard. De manier om het programma op elk moment van de strijd te kunnen opbouwen bestaat uit het naar voren brengen van leuzen die de klasse in staat stellen om de strijd naar een hoger niveau te brengen. Dergelijke platforms blijven zelfs tijdens het socialisme voortbestaan, wanneer het bewustzijn zich ontwikkelt tot actie om de maatschappij effectief van de [ruil]waarde te ontdoen.”

(2) “Het vooronderstellen van de communistische revolutie, zelfs in combinatie met de afschaffing van de loonarbeid, is niet meer dan een vaag begrip, zelfs in de veronderstelling dat het – ijdele hoop in de huidige wereld – door de meerderheid zal worden gedeeld. Dit is zo omdat de afschaffing van de loonarbeid als onmiddellijk doel, zodra de macht aan het kapitaal is onttrokken, veel meer inhoudt dan een enkele daad, evenals de afschaffing van de wetten of de ontmanteling van de staatswapenindustrie. Zij is opgesplitst of onderverdeeld in een reeks maatregelen, waarvan de onmiddellijke en bemiddelende effecten zullen resulteren in een dergelijke opheffing, en het leggen van sociale grondslagen van de communistische samenleving. De belangrijkste maatregelen, de meest radicale, zijn afgeleid van de huidige situatie van de klasse, van haar maximale mogelijkheden in tegenstelling tot een verstikkend en vervallen kapitalisme, dat geen bestaansrecht meer heeft. Op welke manier kan het bewustzijn van een revolutionaire organisatie worden verwoord, anders dan in de formulering en verdediging van de belangen van datzelfde proletariaat? De stromingen die dit uit de weg gaan, zijn – ongeacht hun [leden]aantal – veroordeeld tot onschuldige druktemakerij, en zelfs charlatanisme”. G. Munis Acendremos Camaradas, 1975.

(3) Vertaling van de in het Spaans/ Frans algemeen gebruikelijke “intervenir” dat in het Nederlands meer bekend is als “tussenbeide komen”, in de zin van een militaire of psychologische interventie. Omdat de tekst lijkt te spelen met deze dubbelzinnigheid, is gekozen voor een meer letterlijke vertaling, in de stijl van de iks-sekte. Over het algemeen lijkt me het gebruik van in het Nederlands meer gangbare termen zoals activiteit, meer op zijn plaats. Opmerking van de vertaler.

Bron

¿Qué hace una organización comunista? 

Nuevo Curso

verschijnt sinds kort als de publicatie van Emancipation,  een internationalistische organisatie die zich beroept op de Spaanse Communistische Linkerzijde.

In 1920 richtte deze de Spaanse Communistische Partij op, in 1930 de Spaanse groepering van de linkse oppositie tegen het stalinisme en vervolgens de Spaanse Communistische Linkerzijde, die deelnam aan de oprichting van de Internationale Oppositie en die aan de oorsprong lag van de communistische linkerzijde in Argentinië (1933- 43) en Uruguay (1937-43). De Linkerzijde neemt revolutionaire standpunten in tijdens de opstand van de arbeiders op 19 juli 1936 en het is de enige marxistische stroming die deelneemt aan de revolutionaire opstand van 1937 in Barcelona.

Zij wordt tot de Spaanse afdeling van de Vierde Internationale in 1938 en sinds 1943 heeft ze gestreden tegen het centrisme daarin; zij veroordeelt haar verraad van het internationalisme en de daaruit voortvloeiende verlaten van het klassenterrein op zijn tweede congres (1948) dat tot de breuk van de laatste internationalistische elementen leidde.

Ze heeft zich sinds 1952 op het Iberische schiereiland gereorganiseerd, de enige internationalistische stroming in de illegaliteit tijdens Franco’s heerschappij over Spanje. Na een belangrijke achteruitgang door de repressie, werd ze van 1958 tot 1993 internationaal gereorganiseerd onder het acroniem FOR.

Meer…

over de groep Emancipación (Spanje) in A Free Retriever’s Digest april-june 2019.
Nuevo Curso: Wat doet een communistische organisatie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s