Griekenland: kapitalistische herstructurering onder de regering Syriza-Anel

Uittreksel van On capitalist restructuring in the SYRIZA-ANEL times

photograph
Riots in Ermou Street in Athens 2008, photo by Artsi

Na de gepolariseerde dagen van het referendum van 2015, heeft de periode die volgde op de Griekse regering veel van de breukpunten die ze zou hebben gehad met de “instellingen” genormaliseerd en is ze een onderdanige student geworden zonder dat ze in eigen land aanzienlijke reacties heeft veroorzaakt, althans tot nu toe. In onze analyse gaat het falen van de vorige cyclus van strijd (ruwweg tussen 2008 en 2012) vooraf aan de opkomst van de door SYRIZA geleide regering …..

Lees verder “Griekenland: kapitalistische herstructurering onder de regering Syriza-Anel”

Advertenties
Griekenland: kapitalistische herstructurering onder de regering Syriza-Anel

USA: discussies over identiteitspolitiek en intersectionalisme

Identiteitspolitiek en intersectionalisme zij twee belangrijke ideologische producten die Amerikaans burgerlijk links exporteert naar Europa. Door de zieltogende sociaal-democratie en vakbeweging en hun ultralinkse helpers worden deze opvattingen dankbaar overgenomen als een manier om de linksburgerlijke politiek te vernieuwen en een progressief aanzien te geven. Maar identiteitspolitiek en intersectionalisme zijn in de Verenigde Staten onder marxisten omstreden, zoals blijkt uit onderstaande teksten.

arton1431-65ceb
Image from Pride

Albert L. Terry
“Enkele woorden over marxisme en identiteitspolitiek”

Het jaar 2016 zal worden herinnerd als het jaar waarin de identiteitspolitiek, zoals die over het algemeen wordt opgevat, begon aan haar lange afdaling naar betekenisloosheid.

Het feit dat in de afgelopen acht jaar onder de eerste zwarte president de omstandigheden objectief slechter werden voor Zwart [Black; verder vertaald als ‘Zwart’ in de Amerikaanse positieve betekenis] Amerika heeft het idee ondergraven dat een politicus – gewoon omdat hij de verdienste had om als Zwarte geboren zijn – van nature het beste de belangen van Zwarte mensen ter harte zou nemen. Dan was er natuurlijk de volledige mislukte presidentiële campagne van Hillary Clinton, waarin werd gepoogd om de geschiedenis letterlijk te herschrijven en Clinton naar voren te schuiven als een feministische voorstander van vrouwenrechten. Vierenvijftig procent van de vrouwelijke kiezers stemde op Clinton, bijna hetzelfde percentage dat in 2012 op Obama stemde. Ondanks het feit dat ze verkiezingscampagne voerde tegen een verwoede vrouwenhater, die beschuldigd is van meerdere seksuele aanvallen, en van de verkrachting van zijn toenmalige vrouw Ivana in 1989, deed Hillary het niet beter bij vrouwen dan Obama. Onnodig te zeggen dat niet veel mensen geloofden dat Hillary zou opkomen voor vrouwen, gewoon omdat ze een vrouw is.

Lees verder “USA: discussies over identiteitspolitiek en intersectionalisme”

USA: discussies over identiteitspolitiek en intersectionalisme