Protectionisme en ‘globalisering’ hebben dezelfde oorsprong: de crisis van het kapitaal

china us flags

Ondanks dat het al ruim een maand geleden geschreven is, analyseert het volgende artikel  op heldere wijze de handelsoorlog in het kader van de zich wijzigende verhouding tussen de imperialistische grootmachten. Zie ook Van de Nieuwe Zijderoute tot de As Rusland-China.

Zijn de “globalisering”, de vrijheid voor kapitaal en goederen om zonder belemmeringen van het ene einde van de aarde naar het andere te gaan, zonder de handel te beperken en de wonderbaarlijke effecten ervan, tot een einde gekomen? Kijkend naar wat er recentelijk is gebeurd, lijkt het erop dat een ideologie en, nog meer, een van de levenswijzen ​​van het kapitaal tot een einde is gekomen. Het lijkt erop dat de bourgeoisie, of op zijn minst een deel ervan,een kledingstuk uit de kast heeft gehaald dat het al heel lang niet meer draagt, wat nodig was in een moeilijker klimaat en de stormen die ermee gepaard gingen.  Lees verder “Protectionisme en ‘globalisering’ hebben dezelfde oorsprong: de crisis van het kapitaal”

Advertenties
Protectionisme en ‘globalisering’ hebben dezelfde oorsprong: de crisis van het kapitaal

Recente strijd in Vietnam

Begin juni kwamen in Vietnam protesten op tegen de plannen voor nieuwe “speciale economische zones” in heel Vietnam. Het plan is dat buitenlandse bedrijven in deze gebieden 99 jaar lang grond zouden kunnen pachten volgens nieuwe regels.

Precies vier jaar geleden, in mei 2014, braken in China anti-Chinese protesten uit, toen China een boorplatform plaatste in een omstreden deel van de Zuid-Chinese Zee. Deze protesten resulteerden er in dat honderden fabrieken werden aangevallen of afgebrand. Verschillende mensen kwamen om en duizenden werden gearresteerd. Later werd ontdekt dat de overgrote meerderheid van de aangevallen fabrieken feitelijk niet het eigendom waren van iemand uit het vasteland van China. Veel aangevallen bedrijven waren Koreaans, Taiwanees, Japans of Singaporees. Bijna honderd Chinezen raakten gewond en minstens één werd gedood.

In 2014 waren er tekenen dat er al andere eisen werden gesteld in de protesten. Hoewel de algemene boventonen nationalistisch waren, eisten sommige protesten vrije meningsuiting of verbetering van arbeidsomstandigheden. Veel arbeiders gingen over tot wilde stakingen en sloten zich aan bij rondtrekkende manifestaties in de provincies Dong Nai en Binh Duong, vooral waar industrieterreinen geconcentreerd zijn. Fabrieken werden bij verschillende gelegenheden bestormd, verbrand, leeg gehaald of bezet.

Nu, in 2018 lijken de protesten meer tegen de Vietnamese staat gericht te zijn. De algemene stemming is weer anti-Chinees, maar meer dan een enkeling in de massa dragen borden waarop wordt opgeroepen to zaken als ‘vrijheid van religie’ en ‘vrijheid van meningsuiting’. Dit kan deels het gevolg zijn van een geplande cybersecuritywet. Deze week zou de staat posts op sociale media kunnen censureren en bedrijven zoals Facebook kunnen dwingen hun gegevens over te dragen. Bovendien is het niet ongebruikelijk dat mensen zich aansluiten bij nationalistische bijeenkomsten met verschillende andere eisen en belangen; het Vietnamese regime aanvaardt (althans historisch gezien) dit soort protest als aanvaardbaar, omdat de legitimiteit ervan gebaseerd is op zijn voorgeschiedenis als een “nationale bevrijdingsbeweging”.

Drie dagen later blijven de protesten toenemen. De protesten bestonden in essentie uit een combinatie van ‘vreedzame demonstraties’ en directe botsingen met de staat. Informatie komt niet gemakkelijk door en de protesten verdwijnen zo snel als ze opkwamen. Zware censuur belemmert de beweging. Veel video’s en foto’s die door mensen op Facebook zijn geplaatst, werden kort daarna door Facebook verwijderd.

Tot nu toe omvatten de protesten:

  • wilde stakingen in fabrieken in de buurt van Ho Chi Minh-stad (bijv. in de provincies Dong Nai en Binh Duong) en mogelijk in enkele kleinere bedrijven;
  • “massale protesten” in (ten minste) Hanoi, Ho Chi Minh-stad, Nha Trang en enkele provincies;
  • blokkades van wegen, waaronder een blokkade van 10 uur van National Highway 1, de belangrijkste noord-zuidroute die Hanoi verbindt met Ho Chi Minh City;
  • aanvallen op politie-eskadrons en -stations, waaronder de omsingeling van een groep zwaarbewapende oproerpolitie die gdwongen werden zich over te geven (en zich uit te kleden) voordat ze zich ijlings konden terugtrekken;
  • pogingen om overheidsgebouwen over te nemen, in Binh Thuan slechts voorkomen door de inzet van waterkanonnen en blijkbaar succesvol in Phan Thiet, toen een menigte het gebouw van het plaatselijke volkscommissariaat binnendrong.

Het is niet duidelijk waar het naartoe zal gaan, omdat de beweging zich ontwikkelt met aanvallen en uitbarstingen. Sommigen dachten dat het zou aflopen in de eerste nacht, maar later werd ze weer sterker. De onmiddellijke resultaten zijn:

  • Honderden arrestaties, anderen werden bijeen gedreven en in bussen gezet, niemand weet waarheen;
  • Demonstranten werden op alle drie de dagen in de schemering van de straat verdreven, behalve in Bin Thuan, waar de protesten de klok rond gingen en de menigte (tijdelijk) de macht leek te hebben overgenomen;
  • Twee concessies zijn afgedwongen: Ten eerste zei de regering dat de voorgestelde huurovereenkomst van 99 jaar zou worden gewijzigd in een leaseovereenkomst van 70 jaar in overeenstemming met de bestaande wetgeving. Niet veel later, toen dat de situatie niet kalmeerde, kondigde de regering een uitstel van de maatregelen aan, ten minste tot oktober.

Als anonieme post verscheen 16-6-2018 in Insurgent Notes.

Nawoord van Arbeidersstemmen

Blijkbaar is het proletariaat in Vietnam in staat om zich in de strijd ten minste gedeeltelijk van nationalistische invloeden te bevrijden. Deze tendens wordt duidelijk ondersteund door het verworven inzicht dat de ‘eigen’ Vietnamese staat de arbeidersklasse het zwijgen oplegt, de uitbuiting van arbeiders door het nationale en het internationale kapitaal faciliteert en hen met geweld onderdrukt als de arbeiders zich daartegen verzetten. Deze beweging kan een proletarisch internationalistische richting inslaan als de arbeiders hun klassebelangen rond lonen, arbeidsomstandigheden en sociale voorzieningen verder tot uitdrukking brengen op basis van het inzicht dat het kapitaal overal in de wereld de goedkoopste arbeidswaar zoekt, van Noord-Amerika en Europa naar India en China, van China, Japan, Korea en Taiwan naar Vietnam, Cambodja en Birma.

Deze zoektocht van het kapitaal naar de goedkoopste arbeidswaar loopt op zijn eind en daarom richt elk nationaal kapitaal zich op oorlogen om zich te ‘verdedigen’ tegen concurrerende kapitalen. Maar de beste verdediging is de aanval, de mooie woorden van de ‘verdediging’ dienen om de onderdrukten en uitgebuiten hun ‘eigen’ onderdrukkers en uitbuiters te doen ondersteunen. Dit speelt momenteel in Vietnam. In de oorlog sluiten rovers zich aaneen tot bendes, vrijwillig of gedwongen. Het kleine roversregime van Vietnam staat onder zware druk van het grote roversregime van China om zich te onderwerpen als vazalstaat. Delen van de partij in Vietnam zijn meer pro-Chinees, andere meer anti-Chinees. De arbeiders in Vietnam of China hebben er geen belang bij om zich aan te sluiten bij het nationalisme van hun onderdrukkers. De arbeiders van de wereld hebben geen interesse in de oorlog tussen hun onderdrukkers voor de winsten die zij hun uitgebuiten afgewurgd hebben. “De arbeiders hebben geen vaderland”.

  • Weg met het imperialisme van de grote rovers, China-Rusland en de VS.
  • Weg met het imperialisme van de kleine rovers, hun vazallen en bondgenoten, van Birma tot Vietnam.
  • Lang leve de strijd van de arbeidersklasse van de wereld tegen alle staten, alle macht aan de arbeidersraden, voor een wereld zonder oorlog en uitbuiting.

Arbeidersstemmen, 17-6-2018

English language version.

Zie analyse in Chuang.

Recente strijd in Vietnam

Formeert Duitsland een anti-Amerikaans blok?

merkel-entrega-el-premio-carlomagno-a-macron-300x225
Merkel reikt Macron de ‘Karlspreis’ uit, symbool van het Europese imperialisme

Door Nuevo Curso / 17 mei 2018

Zijn we op weg naar een polarisatie van het imperialistische conflict tussen de VS en Europa? Wat kan het betekenen wanneer de tendensen richting oorlog en chaos aantonen dat het kapitalisme een steeds meer gewelddadige bedreiging voor de hele mensheid vormt?

Dat is belangrijk. Zeer belangrijk. We weten dat alleen de zelfstandige reactie van de arbeiders een algemene oorlog kan stoppen. En we weten dat onze klasse van Jerada tot Teheran, van Parijs tot Charleston begint te ontwaken en opnieuw de grote vragen stelt die moeten worden beantwoord om tot een ​​zelfstandig politiek subject te worden. Lees verder “Formeert Duitsland een anti-Amerikaans blok?”

Formeert Duitsland een anti-Amerikaans blok?

ICGL: De Amerikaanse terugtrekking uit de nucleaire deal met Iran: een stap op weg naar de algemene imperialistische oorlog

israel-attack-on-syria

Het besluit van Trump om een ​​einde te maken aan het nucleaire verdrag met Iran is een belangrijke stap in de ontwikkeling van de ‘internationale betrekkingen’, dat wil zeggen, de imperialistische rivaliteiten. De gevolgen zijn niet alleen het risico van een onmiddellijke uitbreiding van oorlogen in het Midden-Oosten, wat meteen werd bevestigd door de directe confrontatie tussen de Iraanse en Israëlische strijdkrachten in de nacht van 9 op 10 mei. Maar bovenal [het risico] van de versnelde escalatie van de spanningen tussen de grote imperialistische machten en de toenemende verscherping van centrale imperialistische polarisatie tussen de Verenigde Staten en het vasteland van Europa. Het is een waar ultimatum dat de Amerikaanse bourgeoisie alle rivalen stelt … en vooral de Europeanen. De Amerikaanse ambassadeur in Duitsland zei meteen: “Duitse bedrijven die zaken doen in Iran, moeten onmiddellijk hun handel stopzetten!” (Geciteerd in Der Spiegel van 9 mei). Lees verder “ICGL: De Amerikaanse terugtrekking uit de nucleaire deal met Iran: een stap op weg naar de algemene imperialistische oorlog”

ICGL: De Amerikaanse terugtrekking uit de nucleaire deal met Iran: een stap op weg naar de algemene imperialistische oorlog

Zeven redenen waarom een wereldoorlog waarschijnlijker is dan je denkt

xVI-flota
De 6e Amerikaanse vloot in de Middellandse Zee. In het kapitalisme van vandaag zijn gewapend geweld en directe militaire interventie commerciële argumenten van de eerste orde, zoals de Amerikaanse doctrine van nationale veiligheid duidelijk stelt.
  1. Alle handelsoorlogen zijn tot nu toe op valutaoorlogen uitgelopen en hebben vervolgens wereldoorlogen ontketend.
  2. De handelsoorlog ontvouwt zich snel en gestaag. De economische crisis neemt alleen af waar een toename van de export is bereikt, maar die voedt de handelsoorlog. De handelsoorlog is al het belangrijkste element van wereldwijde instabiliteit en een directe promotor van onzekere levensomstandigheden in alle landen geworden. Ja, ook in Zuid-Amerika. De diepte van de huidige crisis is zo slecht dat er signalen komen van de onhoudbaarheid van het financiële systeem en zelfs de Europese staten dwingen tot het nemen van maatregelen van ‘oorlogskapitalisme’ waarin zelfs wordt overwogen hun kapitaal te concentreren in de centrale banken.
  3. Het strategisch concept van de krijgsmacht is in dit opzicht veranderd, nu ze zichzelf beschouwen als direct drukmiddel in de handelsoorlog, iets wat niet meer is voorgekomen sinds de jaren dertig. Lees verder “Zeven redenen waarom een wereldoorlog waarschijnlijker is dan je denkt”
Zeven redenen waarom een wereldoorlog waarschijnlijker is dan je denkt

Proletarisch internationalisme en de oorlog in Syrië, deel 2

Een anti-kritiek door Fredo Corvo

Deel 2

Hoe kunnen we een einde maken aan de imperialistische conflicten in het Midden Oosten?

In het voorafgaande1 deel ben ik ingegaan op het gevoel van onmacht dat de meeste arbeiders overvalt bij het zien van de hartverscheurende beelden van de inter-imperialistische botsingen in Syrië. Velen zien ook dat de oorlogen zich uitbreiden en dat zij het volgende slachtoffer kunnen zijn. Daarmee is een belangrijk uitgangspunt voor daadwerkelijke solidariteit gegeven namelijk de strijd van arbeiders, ook die in uniform, tegen ‘de vijand in eigen land’ (Liebknecht) waarvan we de mogelijkheden hier nader onderzoeken.

Op een belangrijk punt zie ik overeenkomsten met de door CPRSJ en IHMO geplaatste kritieken2. Sethness merkt in de laatste alinea van zijn kritiek op dat hij het “ironisch genoeg” eens is met mijn opmerking dat pas een einde zal komen aan de oorlogen in het Midden Oosten wanneer de arbeidersstrijd boven het niveau van de stakingen en demonstraties in Iran rond de jaarwisseling 2017-2018 uit komt. Hij is het “in abstracto” met mijn opmerking eens en meent mijn standpunt aan te vullen door te zeggen dat het niet slechts aan de Koerdische arbeiders is om strijd te voeren, maar aan alle arbeiders in de gehele regio, en zelfs over de hele wereld, gezien de globale aard van het imperialisme. Wie de moeite neemt om mijn artikel te lezen kan zien dat dit in mijn artikel al naar voren kwam. Maar goed, we zijn het dus eens over het doorslaggevende belang van arbeidersstrijd om een einde te maken aan het imperialisme. Ik heb ook aangegeven dat deze strijd zich ontwikkelt van een strijd tegen de gevolgen van de crisis en van de oorlog, via uitbreiding over de verdelingen van de arbeidersklasse in verschillende naties, talen, godsdiensten en met name nationale grenzen heen. Door uitbreiding van hun strijd zijn de arbeiders in staat doelen op een hoger niveau te stellen, om zich tegen de oorlog te verklaren. Dit alles hebben we in Iran in aanzet zien gebeuren, uitgaande van stakingen om ‘economische’ eisen in Koerdisch Irak die zich uitbreidden naar bedrijven in Iran en die tenslotte werkloze arbeiders in talloze steden op straat bracht met leuzen tegen alle fracties van het regime en uiteindelijk tegen de oorlogen waaraan Iran deelneemt.  Lees verder “Proletarisch internationalisme en de oorlog in Syrië, deel 2”

Proletarisch internationalisme en de oorlog in Syrië, deel 2